STAP VOOR STAP 19/20 MAART 2005
We stapten van Tiegem naar Kortrijk (St-Michielsbeweging).
Deze Stap voor Stap-tocht stond in teken van de C uit het logo van de Wereldjongerendagen. De C van communio (=verbondenheid) of de C van Christus die ons met alle christenen verbindt. We stopten bij 12 kerken en elke parochie ontving ons op een originele manier.
Gedurende het gebedsmoment in Tiegem zond Johan Van Herck (Vorselaar) ons op weg. We stonden o.a. stil bij de brief van Paulus waarin hij het heeft over het lichaam en zijn vele ledematen.
Hieronder kan je de getuigenis van Johan lezen...
Sommigen onder jullie ken ik, anderen niet. En toch zijn we al een hele tijd verbonden met elkaar . Sinds ik weet dat ik naar hier kwam en begon na te denken over hetgeen ik zou zeggen ben ik verbonden met jullie. En jullie met mij. We zijn allemaal van verschillende komaf en toch zijn we een groep hier, vormen we in zekere zin hetzelfde lichaam. Nog sterker, wij vormen samen het lichaam van Christus! Doordat we gedoopt zijn en proberen te leven als christenen. Die zoektocht, dat leven bindt ons. Of we het nu willen of niet, wij zijn één. Zelfs slaven en vrije mensen zijn één zegt Paulus. En da's ook nu nog zo. Slaven… dat zijn misschien mensen die moeten leven in een gebondenheid aan het één of ander. Moderne slaven zijn er: verslaafd aan alcohol, drugs,… en welke slavernijen er ook bestaan. Maar toch zijn we deel van het lichaam van Christus, wie we ook zijn.
Al een geluk misschien dat we verschillende mensen zijn, dat we verschillende delen vormen van hetzelfde lichaam. Moesten we dezelfde mensen zijn, het zou maar een rare en saaie wereld zijn. Iedere mens is anders en moet anders zijn, het is immers net die eigenheid die een mens tot mens maakt. En als we samen willen mens zijn, en mens worden hebben we ieder eigen ik daarin nodig. Willen we iets maken van deze wereld dan hebben we voeten en handen en ogen en oren en hoofden en harten en benen en neuzen en ieder lichaamsdeel van een mens nodig. We hebben mensen nodig die voeten willen zijn, die naar anderen kunnen toegaan; we hebben mensen nodig die handen willen zijn om anderen te helpen en dingen te doen. Ogen zijn er nodig om te zien wat er goed en mooi is in deze wereld, en oren om te horen waar er onrecht is, monden moeten er zijn om daarover te spreken en anderen op te roepen om idealisme niet op te geven. Immers moesten we allemaal ogen zijn, dan zouden we wel zien waar er iets goeds is of waar er onrecht is, maar we zouden er niet over kunnen spreken of we zouden er niets aan kunnen doen; moesten we geen monden en handen hebben.
Wij hebben elkaar nodig. Ieder mens is nodig. Ieder mens is nodig in deze groep vandaag en morgen. Ieder mens is nodig in deze wereld om de wereld te maken tot wat hij nu is. Slechts dan denk ik kan er verbondenheid ontstaan die over grenzen heengaat, slechts dan zijn we misschien in staat om de wereld tot een betere plaats te maken. Tot een plaats waar er geen gebondenheid meer er is, maar enkel die vriendschap van het verbond heerst.
God heeft immers alle lichaamsdelen hun eigen plaats gegeven, precies zoals hij dat wilde. Als gedoopten in zijn Geest heeft hij met ieder van ons het goede voor, dat geloof ik rotsvast! “Alvorens jij in de moederschoot gevormd werd kende ik jou,” zegt hij. Wij hebben allemaal een opdracht gekregen van hem. Een opdracht, een vraag om lief te hebben. Da's niet altijd makkelijk, zelfs heel moeilijk! Maar als we zien met de juiste ogen dan weten we wat we kunnen doen. Maar we moeten het durven zien. We moeten echt durven zien met de juiste ogen om te zien wat God van ons vraagt. Is het dan zo moeilijk? Toch niet denk ik. Het zit in de kleine dingen, dingen die God waar maken en die ons doen zeggen: ja God is hier bij ons.
Ik ben al 2 keer mogen meegaan op de WJD. Dat zijn dagen waar ik heel sterk ervaar dat wij 1 lichaam zijn, het lichaam van Christus, het lichaam van mensen. Zoveel mensen dat ik daar al heb mogen zien die eigenlijk God waar maken en zo de verbondenheid van de liefde en de vriendschap doen leven. ….een ervaring uit onze eigen groep… tocht met Katrien. De maaltijden…. En gesprekken…
De zorgzaamheid van mensen doet een verbond ontstaan tussen hen. Een verbond… een verband. Een verband zorgt ervoor dat mensen weer heel worden, het verzacht de pijn die er soms is. Zo is een verbond tussen mensen. Wij zijn geroepen om levende verbanden te zijn. Om mensen weer heel te maken! Dat heel maken gaat over alle grenzen heen, alle grenzen die je je maar kan indenken!
Ik mocht deze week met Guy Gilbert spreken en hij zei toch wel enkele opmerkelijke dingen vind ik. …Ieder is groter dan zijn eigen fouten…
Grenzen doorbreken is niet altijd even makkelijk, maar al het gebeurt is het vaak een overwinning. Vergeving is een doorbreken van grenzen, maar da's een moeilijke weg. (verhaal van Jean- Baptist) ‘Vergeven betekent niet meer willen weten wat de ander met jouw vergeving doen zal.' (fr. Roger) En da's een weg die tot heelheid leiden zal!
Da's natuurlijk allemaal makkelijk gezegd. Mensen tot heelheid brengen, een verbond met hen aangaan… tja, dan moet je ook eerst zelf tot heelheid komen. Moet je groeien in het verbond met jezelf, moet je soms verband zijn voor jezelf. Als ik naar mezelf kijk vind ik dat vaak het moeilijkste. Er zijn voor andere mensen is soms veel makkelijker dan te moeten luisteren naar jezelf. En hoe zou je jezelf nu tot heelheid kunnen brengen? Ik kan dan niet. Maar God wel! Als wij deel zijn van het Lichaam van Christus, dan zijn wij deel van Christus zelf! Hij is het dan die ons tot heelheid kan brengen, dankzij het verbond dat hij met ons heeft! Jezus heeft ons leven geleid, heeft onze pijn geleden, is onze dood gestorven… en heeft ons de verrijzenis gegeven! Dat is zijn verbond voor ons, zijn levensgeschenk, zijn verband om ons te genezen en weer heel te maken. Wij worden er echt anders van! Wij zijn geen betere mensen zijn dan anderen, helemaal niet! Maar we zijn wel (ver)anderde mensen. Een verbond verandert een mens, een band van vriendschap maakt de ander groter. Hoe zou dan het verbond van God met ons, ons niet anders maken!
Als God ons zo'n prachtig geschenk geeft, ons verbond (persoonlijk) met hem, dan kunnen wij niet anders dan dat door te geven aan anderen. Opdat ook zij er anders van worden. Het zal helpen denk ik om zo de pijn van elk lichaamsdeel op te heffen, om te groeien in respect en liefde en te komen tot vreugde!
Leef één van ziel en één van hart samen, op weg naar God. (Augustinus) Als we dat proberen, over alle landsgrenzen en presoonlijke grenzen heen, als we durven groeien tot eenheid in verscheidenheid, dan zal iedereen zien dat er iets aan de hand is, zullen mensen zich vragen gaan stellen en misschien ook anders worden.
Ga mee naar de WJD, ontvang het geschenk van God, wordt er anders van en geef het door opdat heel de wereld anders worden zal en beter.
.