De ontmoetingsdagen van Taizé

in Milaan - eind 2005

een verslag van Bruno

Terwijl Taizé-liederen op de achtergrond klinken, ben ik aan het dagdromen over de voorbije ontmoeting in Milaan. Spontaan komen mijn gedachten bij de sobere, eenvoudige maar o zo sterke vieringen.

De warme, oranje doeken, het Taizé-kruis, een Maria-icoon en kaarsjes. Het zingen van eenvoudige meditatieve liederen dat doorgaat, en in de stilte van ons hart doorklinkt, als we weer alleen zijn. Het waren de momenten om tot rust te komen, de drukte van de voedselbedeling en metro achter ons te laten, een echte verademing.

Ook gesprekken waren er in overvloed zowel met Belgen als met niet-Belgen. De babbels liepen uiteen van dagdagelijkse dingen tot diepgaande (geloofs-)gesprekken. Uit de gesprekken kon ik afleiden dat veel jongeren zoekend zijn. Ze willen niet liefhebben met woorden maar met daden; net zoals wij proberen te doen met Sion: er zijn voor die ander, voor diegene die het nodig hebben.

Het gastgezin zorgde voor een huiselijke, ontspannen sfeer. Niets was hen teveel gevraagd. We moesten maar vragen en Roberto & Giovanna (gastouders) zorgden ervoor. Ze waren een thuis gedurende ons verblijf.

Natuurlijk heb ik ook nieuwe, oecumenische vrienden gemaakt. Ieder met zijn eigen karakter en persoonlijkheid, maar toch is er een band ontstaan. De lachende momenten werden afgewisseld met iets serieuzere. Er heerste een gevoel van: je mag zijn wie je bent.

Tijdens de sion-viering, voorafgaand aan de Taizé-ontmoeting in Milaan, kreeg ik een kruisje van Taizé en werd uitgewuifd met volgende woorden: dat je de kracht en het vuur van Taizé mag ervaren en terug meebrengen naar ons.

Diegene die mij ondertussen gehoord hebben, zullen het wel met mij eens zijn dat ik de KRACHT en het VUUR van Taizé heb mogen ervaren.

Je kunt er blijven over vertellen maar het is veel eenvoudiger: ga gewoon eens mee naar de ontmoetingsdagen (volgende keer in Zagreb) of breng een bezoekje op de heuvel van Taizé.

Bruno