SION-DAGEN in de abdij van Tongerlo 2005

Elena maakte er een verslag van. Fabienne schreef een gedicht. Al zullen we jou zo nooit kunnen weergeven wat wij juist ervaren hebben... Tenzij je er zelf bij was.

De getuigenis van Elena...

Vrijdagavond, na het werk, trok ik gepakt en gezakt naar Tongerlo, met de auto wel te verstaan. Niettegenstaande al het fileleed dat de radio meldde, stond ik een uurtje later in de abdij van Tongerlo. Daar werd ik reeds begroet door twee andere deelnemers en frater Kris, druk bezig zijn gitaar aan het stemmen. Het volgende uur druppelde gestaag de andere deelnemers binnen in het ontmoetingshuis. Ook de jongere fraters, behulpzaam en vriendelijk, stonden paraat. De groep groeide aan tot 21 man/vrouw sterk.

Luc en Micheline hadden gezorgd voor een lekkere kaasschotel; een lekkere double van Tongerlo mocht natuurlijk niet ontbreken.

Een korte inleiding tot het thema “Maar God toch, hoe kan ik iets van u ervaren?” maakte de avond rond. Ook praktische afspraken werden geregeld.

De gezellige avond werd afgesloten met een gebedsmoment in de kapel. Gezang, gitaar en klarinetspel, murmelde gebeden, een kruis vol van lichtjes, de stilte, … vulde de kapel. De kader met de zijn wanhoop uitschreeuwend mens, maakte me nieuwsgierig. Het was Elia.

 

De zaterdag begon vroeg, zeer vroeg : om 6.45u was er het morgengebed. De muziek van Luc en de kerkklok roept ons op. Tijdens het getijdengebed heerst er steeds een aparte sfeer. Dit begint al met de wijze waarop de paters in stilte twee aan twee, eerbiedig buigend voor het altaar, het koor betreden. Het lijkt wel een lofzang.

In de voormiddag beluisteren we vier getuigenissen over het leven van Karen Armstrong, Don Bosco, Elia en Augustinus. Elk op hun manier hebben zij God gezocht, de weg kwijtgeraakt, afgewezen en weer teruggevonden. Het verhaal van Don Bosco was voor mij eerder een buitenbeentje : het lijkt wel of hij nooit getwijfeld heeft en steeds zijn leven ten dienste gesteld van de Heer, hoe moeilijk het soms ook was. Verhalen van lang geleden, verhalen van vandaag en gisteren, verhalen van alle tijden.

Nadien was er stille tijd : genieten in de tuin van het mooi nazomer weer konden we deze getuigenissen laten bezinnen en nadenken over wat ze voor ons kunnen betekenen. “Herken ik iets van mezelf , wanneer en hoe ervaar ik iets van de aanwezigheid van God, wat doe ik ermee, wat betekent gebed voor mij ?”

De paters verliezen geen tijd aan het eten, het gaat steeds vooruit. Wel even aanpassen – normaal is het eetmoment steeds een moment van rust en pauze en bijbabbelen – hier niet. De maaltijd wordt afgesloten met een korte lezing uit een boek.

Na de middag was het tijd voor ontspanning. Raf had al zijn oor te luisteren gelegd in de groep. Het werd een namiddag vol tikkerspelen. Gelopen, gelachen en plezier maken. Ik was er uit de adem van; Het was fijn om je nog eens zo te kunnen uitleven. Ik denk dat niemand de Woesh zal vergeten, zo dat die in het verdere weekend blijven doorzinderen is.

We hebben die dag ook veel naar elkaar geluisterd. En in ons zoeken naar hem gingen we samen op weg.

Ook in de vespers om 17.30u staan de psalmen centraal, toch heeft deze gebedstonde een andere kleur. Het orgelspel van frater Gabriël maakte het af. Na het avondeten maakten we een prachtige wandeling in de omringende bossen. Het was reeds helemaal donker tegen we terug waren. De dag werd afgesloten met een lekkere pint.

 

Zondag mochten we uitslapen : het morgengebed begon slechts op 7.00u.

De getijdengebeden ritmeren heel sterk het abdijleven. Het was nog aardedonker toen we het plein overstaken op weg naar de kerk. In hemel stonden de sterren nog te schitteren, ook de Grote Beer of was het de Kleine was heel duidelijk te zien.

Bij het buitenkomen na het ontbijt was de morgen begonnen en was het helemaal klaar geworden. ‘Gedichten-verdichten' : in de groene zaal hingen verschillende mooie teksten uit van heel diverse mensen, van vroeger en nu : bewerkte psalmen, gebeden, overdenkingen van christelijk geïnspireerde mensen.

 

“God woont in de grond van je ziel.Twijfel je daaraan af en toe ? Twijfel is soms de keerzijde van geloven. In jouw nachten ontvlamt in de dorst naar zijn tegenwoordigheid een licht dat in jou zijn glans verspreidt (Frère Roger van Taizé)”.

De eucharistieviering was mooi en bezield. ‘Geef aan de keizer wat aan de keizer hoort en aan de Heer wat aan de Heer toebehoort'; wees gemunt.

In de namiddag was het afronden van het weekend reeds daar. Het naar elkaar brieven schrijven was voor mij een aparte wijze om iets mee te kunnen geven aan de anderen. Bovendien dat kan ik niet ontkennen was ik nieuwsgierig naar mijn ontvangen post. Dat was voor thuis.

Nadien kon iedereen op grote vellen papier zetten wat het weekend betekend had. We sloten het weekend echt af met een gebed in de kapel : “Laat heb ik jou bemind, schoonheid zo oud en zo nieuw, laat heb ik jou bemind. Jij was binnen, ik zocht jou buiten. Jij hebt me geraakt en ik verlang naar jouw vrede (Augustinus)”.

Het weekend heeft me geraakt en ik ben gegrepen geweest door het Gebeurde. Iedereen heeft een stukje bijgedragen tot het weekend, alleen al door aanwezig te zijn. Veel heb ik gevonden en gekregen om van hieruit mee te dragen. Dank je wel.

Elena.

Het gedicht dat Fabienne tijdens ons weekend schreef...

Maar God toch, hoe kan ik iets van u ervaren?

Je kan er niet in kiezen,

je kan het niet vastnemen

je krijgt het niet door te niezen

je kan het niet van de grond opnemen.

Je zal het maar meemaken,

je zal het maar voelen

Het is iets dat je heel diep kan raken

Maar iets dat ook in je kan woelen.

En als je het dan meemaakt,

moet je je laten leiden.

Zodat het je steeds dieper en dieper raakt

en die ervaring je kan bevrijden.

Twijfel niet, wees niet bang

Die ervaring die je hebt gekregen

onthou je je leven lang

niemand kan dat nog uit jou wegvegen.

Phoebe