Hieronder
vind je de getuigenissen van Griet en Dieter...
 Graag
wil ik jullie vertellen hoe ik het Sionweekend met als thema ‘eenvoud
van hart en leven' heb beleefd en wat mij het meest is bijgebleven:
Vrijdagavond
werden we meteen ondergedompeld in alle mails met teksten rond ‘eenvoud
van hart en leven' , waaruit we zinnen, die ons het meest aanspraken,
mochten halen om te verspreiden in het gebouw. De volgende zin...
‘In
alle eenvoud wil ik jullie meegeven. Blijf wie je bent, ook in je gelovig
zijn.
Laat
niets je van je geloof afhouden,
want
je vermag alle dingen door HEM die je kracht geeft. (zie
de brief van Paulus Filipenzen 4)'
...
hing ik op in het kleinste kamertje zodat anderen hem daar rustig konden
lezen. Ik koos vooral voor dit stukje tekst, omdat ik al gemerkt heb dat
iedere mens wel eens geconfronteerd wordt met twijfels in zijn leven.
Blijven geloven in wat voor jou goed voelt, lijkt mij dan erg belangrijk
en te weten dat tijd en geduld effectief raad brengen. De inhoud van dit
geloof kan breed opgevat worden.
Voor
mij betekent geloven vooral het waardevolle (h)erkennen in de wonderen
van de natuur, want als we goed zorgen dragen voor onze leefomgeving dragen
we ook zorg voor onze medemens. Een mens kan niet zonder zuiver water,
gezonde lucht, vruchtbare grond voor basisvoedsel,…iets wat we in onze
gejaagde westerse cultuur vrees ik, soms vergeten. We willen goed zijn
voor de ander, maar tegelijkertijd zorgen we vaak niet meer voor het essentiële
in onze dagelijkse houdingen en keuzes. Deze tweestrijd zou ik willen
aantonen met een voorbeeld waarover we zaterdagavond ook hebben gediscussieerd
tijdens het stellingenspel. De stelling ging over het al dan niet aannemen
van een gift waar je niet hebt om gevraagd. Ik dacht langs de ene kant
dat ik inderdaad geen giften zou willen aannemen die ik niet nodig heb,
we houden het bij ons thuis liefst zo eenvoudig mogelijk. We hebben bijvoorbeeld
al meer dan voldoende tweedehands speelgoed voor onze kinderen en hoeven
zeker geen nieuw of teveel speelgoed. Langs de andere kant wil ik ook
respect tonen voor de ander die graag geeft en het is niet altijd eenvoudig
om beide keuzes met elkaar in het reine te brengen. Hierbij heeft tijd
en geduld in mijn geloof me wel al geholpen in die zin dat sommige mensen
na een tijd zelf ook inzagen dat op bezoek komen zonder gift of met iets
zelfgemaakt of van zichzelf nog mooier en waardevoller kan zijn.
Na
de opdracht rond de mails, mochten we elk een steen uitkiezen die bij
onszelf past en vertellen aan de groep waarom je die steen had uitgekozen.
Het eerste verhaal rond een steen was meteen zo aangrijpend dat iedereen
er even stil van werd. Dat een mens stilte nodig heeft en iets is waar
we niet bang voor hoeven te zijn, werd later op de avond voor ons duidelijk
dankzij de getuigenis van de abt Marcellin Theeuwes. We kregen prachtige
videobeelden te zien van de omgeving en het afgelegen klooster Chartreuse
in Frankrijk zelf, de plek waar deze abt in volle eenvoud, stilte en eenzaamheid
woont.
Hij
heeft enkele uitspraken gedaan die ik voor mezelf herkenbaar vond zoals
‘Als
je er met de volle zin bent, dan ben je gelukkig en je voelt niet dat
het leven drukt op je schouders'.
Door
het feit dat Raf en ik zonder auto, zonder tv, zonder internet,.. leven,
krijgen we soms de vraag of we ons niet teveel ontzeggen. Aangezien dit
onze eigen keuzes zijn en we dagelijks zo in het leven staan, wordt dat
ook een gewoonte en sta je er bijna niet meer bij stil. Meer en meer begin
ik net de meerwaarde te zien van het ‘niet hebben' i.p.v. het ‘wel hebben'
(met de bijhorende stress t.g.v. het prijskaartje, defecten,…).
Daarnaast
vond ik het ook bijzonder om te horen hoe belangrijk solidariteit voor
hen is in het klooster. Dat ze willen bewijzen aan de andere mensen (die
niet in het klooster zijn) dat ze heel dicht bij hen staan, terwijl ze
op een afgelegen plek leven en aparte leefregels hebben. Zelf probeer
ik ook anders te leven en te ‘consuminderen' uit respect voor de mens.
Door eenvoudiger te gaan leven en met minder tevreden te leren zijn, worden
onze natuurlijke levensbronnen beschermd voor de mensen hier en nu, maar
vooral ook voor de mensen in het zuiden die het momenteel nog meer nodig
hebben dan ons én voor onze kinderen.
Wat
ik ook van de reportage wil onthouden is ‘ dat hij zijn gewone leven
met ons wou delen omdat hij ervan overtuigd is dat zijn geluk bereikbaar
is voor de meeste mensen. Het buitengewone in het gewone. En dat begint
in de stilte.' Tijdens het verdere Sionweekend heb ik mee de waarde
herontdekt van het stil te maken om dichter te komen bij jezelf, te kunnen
nadenken waarin ik geloof en naartoe wil, aandacht vrij te krijgen voor
de medemens en te zoeken hoe nog meer ruimte kan vrijgemaakt worden voor
stilte in het dagelijkse leven.
Zowel
vrijdag, zaterdag als zondag werd de dag afgesloten met een viering in
de kapel. De kaarsen, de muziek, de mooie woorden en kleurrijke doeken
maakten het tot een aangename plek om te zijn.
Zaterdagmorgen
startte de dag met het ochtendgebed, maar dan was ik mijn twee dochters
aan het aankleden en wassen tegen het ontbijt. Pater Benny heette ons
bij iedere maaltijd van harte welkom en stond telkens opgewekt mee aan
de afwas.
Daarna
vertelde Mieke met volle overtuiging over haar leven in de Ark, opgericht
door Jean Vanier. De warme herinneringen aan een werkdag in de tuin met
de mensen uit de Ark van Moerkerke en een delegatie van Sion al enige
tijd geleden, kwamen weer helder naar boven. De vriendschap die je terugkrijgt
van mensen met een handicap waarvan Mieke concrete voorbeelden aangaf
en wat de beelden toonden, deden mij terug even wegdromen over een leven
in de Ark…
Er
werd aan Raf en mezelf ook gevraagd om te getuigen over ons leven in eenvoud.
We ondersteunden ons verhaal met foto's en het lied ‘ Oh mother earth
' dat we samen zongen.
Nadien
was er tijd voor stilte en kregen we de kans om verder na te denken over
de getuigenissen. Ik stond vol bewondering voor de kruidentuin van de
abdij te Postel die ik op dat moment ontdekte. Ook daarvoor moet ik hier
nog eens terugkomen.
In
de namiddag werden onze gedachten nog verder uitgediept in kleinere groepjes
en daarna was er tijd voor ontspanning waarbij er buiten verschillende
groepsspelen werden gespeeld. Ook in grotere groep kon na de spelletjes
iedereen nog kwijt wat hem het sterkst geraakt had van de getuigenissen.
De
boswandeling s'avonds heb ik wel gemist aangezien mijn dochters moe werden.
Achteraf vond ik dit wel wat jammer, want ik had Raf in het paterskleed
en met blote voeten in de modder wel graag Fransiscus Van Assisi zien
naspelen J
en zijn verhaal gehoord. Het stellingenspel zorgde voor stevige en grappige
discussies en vooral de zin van Augustinus: ‘ bemin en doe wat je
wil ', bleef bij mij nog nazinderen….
Zondagvoormiddag
kregen we te horen hoe de ‘kleine zusters van Nazareth' samenleven
in een fraterniteit met ongeveer telkens 4 zusters, zowel hier in Gent
(rijhuis in de Mimosastraat 44) als in het Zuiden (Venezuela, Libanon,
…). Ik vond het mooi om te horen hoe ze verbonden leven met mensen uit
hun buurt, familie, mensen die het moeilijk hebben,… Hoe ze gewoon en
toch heel bijzonder SAMEN leven, net zoals ik dit herkende in het verhaal
van de abt uit Chartreuse en van Mieke uit de Ark. Zo houden de zusters
bijvoorbeeld regelmatig vieringen in hun eigen huis waarbij iedereen welkom
is.
Na
de eucharistieviering en een bezoek aan de abdijwinkel kregen we nog de
kans om vragen te stellen aan de zusters en met hen in gesprek te gaan.
Ik maakte nog even tijd om ook een brief te schrijven als antwoord op
de mail die me het meest had geraakt alvorens het tijd werd om afscheid
te nemen.
Ook
thuis praatten we nog na met Annelies (die ons zomaar heen en weer bracht
– bedankt) en 's anderendaags ook onder elkaar over de inhoud die we ontdekten
in de teksten die Isabel had uitgetikt en in de teksten die Luc voor elke
viering klaar had gemaakt. Het was in stilte (de kids sliepen en Raf was
een nacht aan 't werk) dat ik deze herinneringen door mij heen liet stromen
en aan het scherm toevertrouwde. Morgen kan ik de tekst in de bieb doormailen…
Griet
 Toen
ik werd uitgenodigd door Isabel dacht ik eerst van waar begin ik nu weer
aan. Maar op het afgelopen weekend heb ik ervaren en ben ik zeer blij
dat ik ben meegeweest. Nogmaals duizend dank Isabel ik weet dat het niet
nodig is maar nog eens bedankt.
Ik heb op deze siondagen mogen ervaren wat er zo mooi staat afgebeeld
op het symbool van Sion: Jezus met een apostel (de icoon van de vriendschap).
Het voorbije sionweekend heb ik mij in de groep gevoeld als die ene apostel
en was de groep allemaal Jezus.
Bij
deze geef mij zo snel als mogelijk de datums van het volgende sionweekend
door dat ik het kan noteren in mijn agenda want ik ben niet afwezig op
zo'n mooi en dragend weekend. Alhoewel ik de Benjamin van de groep was,
heb ik mij daar een beetje maar niet veel naar gedragen en ik heb het
niet gevoeld aan hoe jullie mij hebben behandeld. Dus ik zou aan de mensen
die dit lezen willen zeggen: ‘Als je nog twijfelt, zoals ik in het begin
deed. Niet doen dat is voor niks nodig. De groep vangt jou zo goed op
dat het voor niks nodig is.'
Groetjes
Dieter
EEN
EERSTE SIONWEEKENDER MAAR GEEN LAATSTE
.
link
naar de foto's
.
.
|