Hoe ik bij Sion terecht kwam...

Hallo,

ik ben Saskia, een prille twintiger die zich af en toe laat zien op de activiteiten van Sion. Van kleins af in ben ik al in kerken geweest en vieringen meegemaakt. Zo ging ik met mijn grootouders mee naar een kapel in een rusthuis voor de vieringen, het ging daar wat ‘old school' aan toe: stoelen draaien, ect. Toch geraakte ik er gefascineerd door die mensen, en nog meer toen ik die jongens en meisjes in dat witte kleed zag staan bij mij op de parochie. Zo besloot ik op een goeie dag mijn stoute schoenen aan te trekken en de pastoor aan te klampen en te vragen of ik dat ook eens mocht proberen. En ja, een paar weken later stond ik met knikkende knieën als misdienaar van voor in de viering.

Nu, meer dan 10 jaar later, sta ik daar nog steeds, niet alleen meer uit pure fascinatie maar ook als engagement om de vieringen zo goed mogelijk te laten verlopen, ... . Sinds een paar jaar help ik zelfs mee met de vormselcatechese in mijn parochie, in de hoop iets te kunnen betekenen voor de jongens en meisjes die we begeleiden.

Alleen vond ik het spijtig dat in mijn buurt niet veel te doen was voor jongeren, vooral na de Jokri. In mijn zoektocht naar meer kwam ik onder andere via een sociale netwerksite in contact met een paar paters uit Tongerlo.

Op een mooie herfstdag kreeg ik van hun het bericht dat er nog wat plaatsen vrij waren voor de Siondagen die daar werden gehouden. Na wat wikken en wegen, van zou het meevallen, wat is dat nou precies, ..., besloot ik om mee te gaan.

En toen ik op de website van Sion terechtkwam was mijn verbazing groot om te zien dat ze slechts op een 10 km van mijn thuis zitten.

De Siondagen zelf overtroffen mijn verwachtingen, de indruk die het op me achterliet is moeilijk uit te leggen maar het smaakte naar meer. Nu, ondertussen al 3 jaar later, kom ik er nog steeds even graag naar toe. Samen op weg kunnen gaan met een groep jongeren, het doet een mens wat.

3 september 2011