ZOMERWEEKEND in de Cisterciënzerabdij in Brecht 2010
Vrijdag
20 augustus in alle haast nog mijn valies gemaakt om eindelijk eens tijd
te nemen voor te ‘ontstressen'… tijd te nemen voor mezelf en te genieten
van rust, ontspanning, zingeving, stilte… en zoveel meer.
En dit in gezelschap van lieve mensen die ik heb leren kennen via Sion en in een prachtige omgeving samen met de zustergemeenschap van de Abdij te Brecht, in het bijzonder zuster Johanna, het was adembenemend en zo verrijkend!
Nadat Kristoff mij thuis had opgepikt (waarvoor nogmaals dank) en de fiets geïnstalleerd werd op het fietsrek konden we onze tocht richting Brecht aanvatten.
Zonder al te veel verkeersproblemen, met de sturende stem van ‘madam GPS' en een gezellige babbel arriveerden we goed op tijd aan de mooie oprijlaan van de abdij. Op en top groen en vol natuurpracht. Een eerste ‘zen-moment'…
De andere leden waren ondertussen ook reeds aangekomen. En zo konden we onze eerste voetsporen nalaten en de stille oase betreden van de abdij.
We werden hartelijk verwelkomd door zuster Johanna, meteen recht in de roos, want ik moest deze zuster zeker de groeten overbrengen van een patiënt van mij en had reeds onstuimige verhalen van haar gehoord… ze zou vroeger nogal rondgeraced hebben in Wetteren Ten Ede deze dame ;-)
Na een korte rondleiding door het doolhof van gangen en deuren (hier zullen we beslist verloren in lopen werd er door velen onder ons gedacht), een lekker kopje koffie of thee met koekske, konden we deelnemen aan de vespers. Tweede ‘zen-moment'… en de volgende ga ik geen nummerke meer geven want het waren er te veel op om te noemen ;-)
Na de vespers was het de bedoeling dat we het avondmaal in stilte zouden gebruiken, maar voor ons vroeg dat toch nog wel enige inspanning, schotels en potten werden met veel gebaren doorgegeven, beetje gefluister en af en toe ludieke gezichten… het was eens iets anders doch het gevoel van ‘samen-eten' vulde mijn hart met warmte. En tevens ook mijn buikje met een lekkere, vegetarische maaltijd.
Kamers werden verdeeld, valiezen uitgepakt, enkele huisregels werden nog meegegeven omtrent avond- en ochtendrituelen, drank werd voorzien en de avondzon was ook nog van de partij zodat we een aangename avond konden tegemoet gaan na het bijwonen van de completen.
Aangezien de zusters een nachtwake houden om 4u30 en een strikt dagritme aanhouden gaan zij vroeg naar bed, enkele onder ons deden mee doch de meerderheid nam nog deel aan de gezellige bij wijlen soms ludieke babbel in het abdijpark. Tot de kou en de nachtduister ons naar binnen riep.
Zaterdag in de vroege ochtend… enkele vroege vogels konden het opbrengen om hun warme nestje uit te komen voor deel te nemen aan de nachtwake. Hun reactie spoorde me aan om de volgende ochtend toch ook maar eens een ‘effortke' te doen. Nu nam ik voldoening met het ochtendgebed en bijhorende eucharistieviering om de dag te openen.
Na een stevig ontbijtje dat al wat meer in stilte verliep of misschien sliepen we nog wel allemaal een beetje ;-) snoven we de buitenlucht op en speelden we een spelletje ‘schipper mag ik overvaren' waarbij Mandira de kapitein mocht zijn. Alle kleuren van de regenboog werden benoemd en vreemde manouvers werden uitgevoerd om toch maar de eindmeet te halen zonder er te moeten afvallen ;-) Nadien nam ik Mandira mee op paddenstoelentocht door de abdijtuin terwijl anderen aansloten bij de terts. Een spelletje ‘ik zie wat jij niet ziet' dompelde me onder ik de kinderfantasie, puur genieten van de dinges des leven en kindergeluk!
Hierna bekeken we samen een video over het ontstaan, het reilen en zeilen van het leven en werk in de abdij. Gevolgd door een persoonlijk gesprek met zuster Johanna waarin haar motivatie, haar roeping naar voor kwam, hoe zij het leven in de abdij beleefde… ook haar mening naar de recente omwentelingen binnen de Kerk werden geraadpleegd.
Uit de video bleek al dat het leven in de abdij veel werk met zich meebrengt, het is niet enkel bidden wat de klok slaat maar ook het noeste werk in de tuin, de was, het koken, allerlei karweitjes opknappen, zorgen voor hulpbehoeftige medezusters, gasten ontvangen en opvangen, … het fenomeen ‘tijd' is ook binnen de abdijmuren gekend en het vraagt ook hier soms een worsteling om rond te komen met het werk. Ik dacht dat het anders was, dus intreden is hiervoor geen optie ;-)
We zouden nog uren kunnen doorpraten met zuster Johanna was het niet dat ook haar plicht riep en het was tijd voor het middagmaal. En nee hoor, geen sssssssssttt, nu mochten we wel een babbelke slaan ;-)
Na het middagmaal werd de picknick in de fietstassen geladen en vertrokken we voor een schitterende fietstocht door bos en hei, een bezoekje aan de kinderboerderij en het bewonderen van de prachtige natuur… de spierkes en de poep heeft afgezien doch dat woog niet op tegen dit alles, gewoon te mooi voor woorden.
En echt genoten!
Met een voldaan gevoel konden we deel nemen aan de avondsluiting doch was er ook een mineur aanwezig of net een overheersende kracht, ik weet niet hoe is het moet benoemen… want de zustergemeenschap had net afscheid genomen van een zieke, stervende medezuster.
Het verlies om haar was voelbaar tot in de kleinste details, de verbondenheid, je gedragen weten, en tevens ook de verlichting, de verlossing van het lijden…
Op zondag had ik dus wekker gezet om deel te nemen aan nachtwake, maar 't was niet nodig want ik was reeds klaar wakker. 't Is gelijk dat het zo moest zijn…
Het is heel intens zo'n moment meemaken in de vroege ochtend, God danken voor de schepping, de natuur, de dag die komen gaat… en te weten dat Hij er altijd is, zo ook op dit moment, nu en altijd, voor iedereen.
Bij het ochtendgebed mochten we, samen met de zusters, deelnemen aan het overlijdensritueel van de heengegane zuster. Het was zeer ingetogen en innemend dit te mogen meemaken.
De rest van de voormiddag verliep nog rustig… een wandeling, een spelactiviteit, valiezen maken en nadien deelnemen aan de eucharistieviering.
's Middags maakten we nog een fietstochtje. De bedoeling was om nog een natuurpark te bezoeken maar het volgen van pijltjes werd op gegeven moment toch ietsje te moeilijk en blijkbaar reden we een beetje verloren (zou dit tengevolge van teveel ‘zen-momenten' geweest zijn???). Maar geen nood, er is altijd iemand die je de weg toont en de natuur daarginds was op zich al een natuurpark!!
Met pijn in het hart kwam het besef dat het stilletjes aan tijd werd om terug huiswaarts te keren. ‘k Zou gerust nog wel efkes langer kunnen blijven hebben, was het niet dat ook mijn plicht riep ;-) ‘k Heb er echt van genoten, batterijkes terug een beetje opgeladen. En zeker voor herhaling vatbaar!
Oprechte dank aan de voltallige zustergemeenschap voor hun onthaal, hun welkom, hun stille aanwezigheid... Zuster Johanna je liet me eventjes ‘thuiskomen'. Thanks!
Luc en stuurploeg… bedankt voor de organisatie van dit alles en aan alle anderen bedankt voor jullie babbel, de gezelschap, het samen-zijn!
Lieve groetjes,
Annelies DC
.