Vastendag 2007

Zaterdag 3 maart werd mijn eerste volle dag bij SION. De opzet was een dag van vasten. Vooraf leek me dat een zware opgave, ik ben nogal een hongerbeest. Wat bleek, het werd een dag vol interessante ontmoetingen en getuigenissen, en voor honger was er geen plaats over.

Onze eerste stop was ‘De Kring' in Eeklo. Een organisatie die ‘mensen die het moeilijk hebben' opvangt. Mensen die het financieel of sociaal moeilijk hebben. Alleenstaanden en eenoudergezinnen zijn een financieel kwetsbare groep. Maar ook eenzaamheid is een fenomeen van deze tijd.

We werden rondgeleid door Jan, de manager. Er is een tweedehands kledingwinkel en een winkeltje met voeding en hygiëneproducten. In de gezellige cafetaria wordt regelmatig een bingo of crea middag georganiseerd. Er is een toneelgroep ‘De Straatmussen' actief. En op woensdagnamiddag is er kinderanimatie voor zij die in het reguliere aanbod uit de boot vallen. Er worden computerlessen op aangepast niveau gegeven. Maandelijks wordt er een uitstap georganiseerd.

De organisatie bestaat al een aantal jaar en Jan legt uit dat ze een zekere evolutie doorgemaakt hebben, steeds in samenspraak met de mensen die er komen. In het begin was alles gratis. Nu moet je voor de meeste dingen betalen, een prijs afhankelijk van je inkomen. Dit blijkt een aantal voordelen te hebben: respect voor het aanbod, prijsbewustzijn, de fierheid dat men iets koopt en niet zo maar krijgt.

Ook Jan zelf heeft een evolutie doorgemaakt. In het begin wilde hij alles zelf doen, de controle niet uit handen geven. Nu geeft hij een grote verantwoordelijkheid aan elk van de vrijwilligers, en dat blijkt te werken. Ook de keuze van Jan om in De Kring te werken is opmerkelijk. Managers als Jan kunnen in andere sectoren zeer veel geld verdienen. Maar met een hoorbaar enthousiasme wendt hij al zijn capaciteiten aan om deze vzw te laten bloeien.

In de namiddag gingen we bij 2 gezinnen op bezoek die naar België gevlucht zijn.

De eerste familie is uit Tsjetsjenië gevlucht nadat ze zeer persoonlijk met de gruwel van de oorlog geconfronteerd werden. Adam, de vader, wilde niet meer dan zijn gezin in veiligheid brengen. Het viel trouwens op dat voor beide gezinnen de belangrijkste reden om naar België te vluchten veiligheid was. Wij denken nogal gauw dat het grootste deel van de vluchtelingen naar hier komt voor de materiële rijkdom.

Dit gezin heeft hun opvang hier in België als zeer positief ervaren. Ze hebben een plek gevonden in België en hebben papieren. Adam staat ons in het Nederlands te woord, maar af en toe moet zijn dochter Laura even bijspringen. Adam schoolde zich om tot bouwvakker in de VDAB. Nu heeft hij vast werk. Het is een zeer dankbare familie. Als we vragen of er ook negatieve kanten waren aan hun regularisatieperiode, lacht Adam deze vraag weg. Het negatieve vergeet hij bij de gedachte aan de goedheid die hij van zoveel mensen ontvangen heeft. Hij benadrukt ook de vele morele steun, die voor zijn gezin even belangrijk was als de materiële opvang.

Bij Alexander en Ina, het tweede gezin, had ik onmiddelijk het gevoel dat hun manier van omgang zeer dicht bij die van ons aansluit. Ze zouden makkelijk vrienden kunnen worden. Bij hen verloopt de regularisatie moeizaam, ze hebben nog steeds geen papieren. Dit staat hun integratie in de weg. Zo heeft de sportieve Alexander reeds een betaalde job in het vooruitzicht als sportcoach in een fitnesscentrum. Maar zonder papieren kan je geen loon ontvangen, en moet hij dus werken als vrijwilliger. We vragen hen wat ze nog met hun gezin willen bereiken, hun toekomstdromen. Eén ding hebben we al zegt Alexander, veiligheid. Ina is onrustig en verlangt naar meer zekerheid. Hiervoor hebben ze papieren nodig. In Wit-Rusland is er geen zekerheid, zo heeft ze het meegemaakt dat hun spaargeld van de één op de andere dag niets meer waard was. Ook de kinderen hebben hier hun toekomst, ze spreken Nederlands, weinig Russisch. Een derde wens is een toffe vriendenkring. Misschien zien we hen terug op de barbecue eind juni!

Ina was ook geïnteresseerd naar hoe wij over vluchtelingen denken. Het was werd een zeer open gesprek.

Gevoed door deze gesprekken keerden we terug naar de heihoekkapel. Ondertussen was het donker, en met fakkels en een zwaar houten kruis herdachten we de kruistocht van Jezus. Bij een viertal stops gaven Luc, Bruno, Annelies en Raf een korte getuigenis bij het gebeurde.

Buiten was het koud. De soep en de warmte deden deugd. Fabienne, het was zeer lekkere soep! Het was een gezellige avond in de kapel. Herinneringen aan vorige activiteiten werden opgehaald. Dit smaakt naar meer.

Groetjes,

Leen