Sion-dagen abdij Tongerlo 2007
'Sta op en ga... omdat jij het waard bent!'
Gedurende de laatste dag schreven verschillende deelnemers
wat hen persoonlijk raakte...
Ik ben gepakt door innerlijke vreugde, het overweldigt mij.
Ik was vol verwachting maar ik had nooit gedacht zo'n geschenk te mogen ontvangen.
De getuigenis van Sebastien was enorm verrijkend.
De gebeurtenissen van zijn tocht raakten me:
de ontmoetingen die hij had met al die mensen.
De voorzienigheid die er voor hem was.
Het overwinnen van zijn angsten.
Ik ben enorm dankbaar voor dit weekend.
Ook de afwisseling met ontspanningen en spel was deugddoend.
Bovendien vind ik het kader fantastisch!
De ontmoetingen met de jonge broeders en novicen waren verrassend aangenaam…
En alweer komt hier ook een einde.
We zouden nog eventjes kunnen doorgaan
maar ik neem het mee als bagage en ik ga verder…
Met nieuwe indrukken en opgedane ervaringen!
Bedankt !
Merci! Wat een super groep waren jullie!
Elk z'n entiteit maar zo'n verbondenheid,
een gedragenheid, een vertrouwensgevoel…
Dit mogen meemaken in naam van
Zijn liefde is zo zalig.
Ik wens één ieder “Talita koemi” toe.
Merci!
Ga allen op stap vol vertrouwen
in het NU de toekomst tegemoet!
Veel succes allemaal!
Waarheen leidt de weg die we moeten gaan ?
naar Christus in ons hart,
naar Christus in ons leven,
naar Christus in de anderen,
naar de anderen in Christus.
Sorry dat ik je niet schreef, al die dierbare tochtgenoten!
30 man is wat te veel om te schrijven
maar jullie hebben een plaatsje in mijn hart!
Bedankt!
Ik ben echt blij zoveel toffe mensente hebben ontmoet.
Ik hoop jullie allemaal volgend jaar opnieuw te mogen ontmoeten
Goddelijke voorzienigheid,
dank!
omdat jij met al uw goede gaven
dit weekend
in ons midden bent gekomen!
Dit vonden we in onze envelop...
Je gedragen weten
Engelenvleugels
Geen hoogvliegers
Zachte beschermende dons
Laat los die aardse tak
Zweef naar het hemelse dal
Ontmoet de ander
Geef leven in vruchtbare grond
Draag de vleugels met je mee
Vederlicht, tollend in het rond
Speel mee met de wind, de Adem vol leven
Gedragen door tak, lucht, aarde en de hand die je opraapt
Talita koemi
184 dagen in 48 uur,
30 mensen samen,
verticale en horizontale assen,
nachtelijke bossen,
spelen binnen en buiten de lijntjes,
gezegende stiltes rond het kruis,
Jeremia in de ochtend,
luisterend verbonden zijn,
moe en met voldoening
kijk ik terug op deze Siondagen.
Dank u allen
omdat je bent wie je bent,
zo kan ook ik er zijn
en me gedragen weten.
Tot ergens onderweg…
“Ik geloof in wonderen”,
het wonder van het geloof,
een sterke getuigenis!
Wat ik nog bijhoud van dit weekend is
hoe bevrijdend het is
te delen wat je denkt, wat moeilijk is…
vooral net wanneer je denkt dat 't zwak lijkt,
zeker tegenover diegene die je wilt zijn…
Het bevrijdende
en de steun van een helende ervaring!
En... ik heb honger naar meer!
Sion, komt er nog?
God,
Dank u wel
voor de intense vrede, vreugde en innerlijke rust
die ik dit weekend heb mogen ervaren.
Sebastien,
Dank u
om een steun en leidraad te willen zijn
het voorbije weekend.
En dank u
om me te helpen
mijn angsten los te laten.
Er is een goede balans geweest
tussen humor en diepgang.
De humor is trouwens ook heiligend
en voert naar de diepte van onszelf.
Alle lof en complimenten aan Sebastien!
Hij heeft een aanstekelijke en positieve getuigenis gegeven!
Hopelijk blijft hij zijn verhaal delen met anderen.
De leiding van Luc
en de animatie van Raf waren uitstekend.
Het is niet makkelijke zo'n diverse groep
tot éénheid te smeden.
Alvast veel succes en zegen toegewenst
voor volgend jaar
en natuurlijk ook veel inspiratie
en vreugde.
Yours in Christ en prayer
Wat me vooral raakte dit weekend is
het besef dat het hoogdringend is
voor mezelf
dat ik opsta
en mijn angsten overwin.
Ik heb al langer het gevoel
dat ik compleet vastzit in mijn werksituatie
en dat komt vooral
door een gebrek aan vertrouwen
in God,
in mezelf
en in de voorzienigheid.
Het verhaal over de reis van Sebastien
heeft mij enorm geraakt,
vooral het vertrouwen op God,
ondanks alle angsten.
De gezichten,
fysieke en psychische,
van alle mensen die hij heeft ontmoet.
Het dialoog tussen de drie monotheïstische godsdiensten.
Hij heeft laten zien
dat godsdiensten heel goed samen kunnen leven!
Wat mij geraakt heeft
en wat zeker zal bijblijven is
dat je moet leven in het NU-moment
op de scheidingslijn tussen de horizontaliteit en de verticaliteit.
Ook moet je niet met je beide voeten op de grond blijven staan
want dan ga je niet vooruit.
Ik moet de weg volgen van 'Chris' 'tos',
dan kom ik steeds uit het dal!
Ik vond het een superweekend.
Ik heb er heel sterk van genoten. Merci
Dank je wel
aan iedereen
omdat we allen mogen zijn
wie we zijn…
Ontmoeten,
echt Ont-Moeten,
je mag de andere zich zelf laten zijn.
'Salaam alaikum'
'ik groet God in jou'
Die echtheid en empathie,
dat levert ook pijn en littekens op,
die je samen zal dragen.
Houden van mensen is
samen verdriet van verlies dragen.
Liefde, een roos met doornen, toch?
... een mooie roos.
• De verrijkende diepzinnige gespreken
• De verrassende symboliek
• De mooie duidingen
• De stilte… de eucharistie/liturgie
• De leute soms (in spel en gesprek)
Dankvoor het mooie deugddoende weekend!
Eén gedachte die me zéker zeker bijblijft:
“Als je steeds met beide voeten op de grond blijft,
kom je geen stap vooruit!”
Schitterend!
Het is bevrijdend tegenover de - met lichte zelfspot – gedachte
dat ik vooral te veel zou “zweven”
en af en toe loodjes aan m'n voeten nodig heb
of 'n touwtje om me terug naar de wereld te trekken.
Wat mij het sterkste trof
en bijblijft van dit weekend…
Het kleine meisje moest sterven
om als innerlijke vrije persoon te kunnen herrijzen,
heropleven,
echt te leven vanuit wie zij was.
De enige opdracht/plicht/taak die een mens heeft
is z'n eigen legende te vervullen.
Dat wist ik wel,
las ik wel,
voelde ik wel voorheen
maar het is pas sinds enkele weken
dat ik dat terug voel en dat ik terug durf te gaan,
durf te zoeken naar de tools om effectief die eigen legende te gaan,
durf te gaan zoeken naar de wijze
waarop ik mijn angsten achterwege kan laten,
naar hoe ik
enerzijds 't cynisme en frustratie omwille van mogelijks zogenaamd gemiste kansen
een plaats kan geven,
en tegelijkertijd daarin gehuld kan worden,
durf te zoeken ook naar hoe te doen,
vanuit die heling en het herontdekken van de prachtige waarheid van je eigen weg,
nu 1-maal te moeten gaan,
nieuwe krachten op doen
om effectief in te gaan op de woorden “Talita Koemi, Sta op en Ga”!
Hierbij wetende dat we als pelgrim
altijd gedragen zijn door zijn Liefde,
die heel maakt,
verbindt,
verzoend,
geneest
en die ons altijd draagt wat er ook gebeurd,
Zijn liefde,
genade,
verzoening,
die onze gebrokenheid weer heelt…
Blijf niet met je voeten op de grond
Chris-Tos, Chris-Tos, Chris-Tos…
Sta op en ga
Chris-Tos, Chris-Tos, Chris-Tos…
Heb vertrouwen
in datgene
wat zal gebeuren
op je weg.
Wat raakt mij? Wat bleef mij bij?
Angst en aandacht voor onbenulligheden
kunnen veel kwaad verrichten.
Niet alleen de meer “vanzelfsprekende” angsten,
zoals bijvoorbeeld van het donker,
maar ook bijvoorbeeld angst om bepaalde beslissingen te nemen.
Angsten kunnen een heel leven definiëren…
Wat raakt me?
Dat de stilte
de plaats en de ruimte krijgt
in het samen zijn met mensen.
Als mens zit ik nog met een hele boel vragen
Maar is het nodig om daar een antwoord op te vinden?
Voorzienigheid?
Geschreven op een neerdwarrelend blad…
Dank, o tak en twijg
Jullie hielden van mij,
Zo vast dat ik groeien kon
En licht mocht vangen.
Dank, voor het houden
Voor her dragen in storm en regenweer,
Ondanks mijn schulden en leven.
Dank, om me te laten gaan.
Ik weet niet waarheen,
Nauwelijks voortbestaan.
Gedragen…
Door de zachte bries
waarin Zijn stem weerklinkt
Opgezweept in een hoos van enthousiasme
Landend tussen anderen
Wachtend op Uw komst
Grond die me aanvaardt,
Afgeschreven, nutteloos, zonder doel
Ik lig in jouw armen met alleen dat gevoel
Ik mag er zijn,
Zoals ik ben, verloren
doch niet voorgoed.
Eens komt de dag
Dat Jij mij opraapt
En nieuw leven
Naar me lacht.
Dank
.