Untitled Document

Vanaf het begin van het samenzijn voelde ik een goede sfeer, een sfeer van samenhorigheid, een sfeer waarbij je jezelf kon zijn. Daardoor had het weekend een zeer goed begin, en zeer veel kans om te slagen.

Na het avondeten, was er een viering die heel sereen was, naar ik vond. Daarna was er nog een gezellige babbel, wat ook belangrijk is.

's Morgens vroeg opstaan (6.15u), dat viel mee. We zijn met een echt mooi lied wakker geworden. Na de ochtendgebedsdienst, hebben we ontbijt genomen, samen met de paters.

Daarna werkten we met de groep rond het thema: 'Wees niet bang'. Er werden 4 getuigenissen verteld en in alle 4 kon ik een stukje van mezelf terugvinden. In het ene al meer dan het andere. Daarna kon je over de getuigenissen nadenken en bezinnen. Dit alles heeft me tot een belangrijke conclusie laten komen: we hoeven niet bang te zijn van God. We hoeven niet te twijfelen aan Hem. Daardoor weet ik nu zeker hoe ik me voel t.o.v. God: Ik geloof in Hem!

In de namiddag hebben we een leuke spelnamiddag beleefd (dank u wel, Joke). Ik heb me er echt op geamuseerd, en dit ook doordat we zoveel hebben kunnen lachen, hartelijk lachen zonder iemand uit te lachen of met een negatieve tint in de manier van lachen.

Die dag werkten we rond de gedichten en psalmen die rond hingen in het lokaal. Allemaal waren ze mooi, en om er het meest passende bij mij uit te halen, was het niet gemakkelijk. Er waren er een aantal die me aanspraken. Toch, toen ik het 'Zoeklied' las, dan vond ik dat toch het meest passende bij mij, doordat het gedicht ook evolueerde van twijfel naar zekerheid, wat in mijn leven ook gebeurd is.

De eucharistieviering die daar was, is één van de weinige die me in mijn leven écht aansprak. Ook de homilie was iets wat realistisch was. De priester sprak dan ook de mensen aan. En het kwam waarschijnlijk ook door de sfeer en de samenzang die er was.

Het afscheid nemen was niet zo gemakkelijk omdat je wist dat je bepaalde mensen niet vlug meer zal terugzien omdat ze zo ver wonen. Ik hoop dat we ze nog eens gaan uitnodigen op een avond om nog eens samen te praten over God en andere dingen.

een 'dronken- en nuchtergevoel' tegelijk, waar de aanwezigheid van God voor staat.

Na een treinreis van zo'n goeie 10 uur kwamen we uiteindelijk in Lourdes aan. Rita stond ons al op te wachten aan 't station. Op de bergflank van de ‘beruchte Beout' in de Cité aangekomen werden we ‘met de franse gastvrijheid' wegwijs gemaakt voor de komende twee weken. De stoere mannen zouden in de tuin moeten werken en de vrouwen in de paviljoenen. Een ouderwetse man/vrouw verdeling…

's Avonds maakten we nog eens kennis met het heiligdom van Lourdes. De diverse culturen en de verscheidenheid was het eerste wat opviel. Soms had je het gevoel dat we een stap terug in de geschiedenis zetten. Priesters en diakens met Romeins boordje, soms zelfs met soutane, het was er heus geen uitzondering.

De volgende morgen vroeg uit de veren. Om half acht eten en dan naar den tuin. Daar leerden we twee studenten afkomstig uit Kongo kennen. Altijd goedlachs, hoe zwaar het uitgaan ook geweest was.

Gewapend met bosmaaiers en harken moesten we 't gras op de hellingen en rond de paviljoenen maaien. De vroege stralende zon en rust die er in vroegte hing maakte het werk aangenaam. Christophe, onze chef, maande ons aan alles rustig te doen. Hij was onze chef, dus deden we dat ook. Onze lieftallige dames moesten toevallig in het paviljoen vlakbij kuisen. En tijdens een koffiepauze zagen we elkaar. Jawel, het was kuisen op z'n frans. Een deftige dweil; nog nooit van gehoord. Een klassieke spons en zeemvel; het moest nog uitgevonden worden. Wat ze wel kenden waren doeken van oorspronkelijke beddenlaken en niet te vergeten; het ‘rode' en ‘blauwe' product!

Na het lekkere middagmaal - want het was lekker eten – hadden we voor onze korte siësta een kort bezinningmoment in de openluchtkerk. Marga, een nederlands vrijwilligster, wilde dit met ons meemaken. Later in de namiddag hielpen we mee met het ziekenvervoer van de bedevaarders van het bisdom Gent. Spijtig dat ze 's anderendaags al vertrokken want ons werk werd door de zieken zeer gewaardeerd. Ik leerde er een vrouw uit Balgerhoeke kennen die lichamelijk totaal afhankelijk was van anderen. Deze bijzonder sympathieke vrouw kende Sion al een hele tijd, vertelde ze. Alle artikels uit Kerk en Leven las ze. Het deed deugd dat zij haar bewondering uitsprak. Bovendien had Lourdes haar deugd gedaan, zei ze. De manier waarop haar dochter zorg droeg voor haar was lovenswaardig. Maar ook de manier waarop deze hulpbehoevende vrouw anderen bemoedigde was om naar op te kijken. Ik moet haar beslist eens thuis opzoeken.

's Avonds was er in het paviljoen St-Anne een ‘Bretoense avond'. We maakten kennis met de verschillende vrijwilligers. Een aperitiefje, een stuk watermeloen, en ja, we leerden Bretoense dansen. De gezellige sfeer kon niet meer kapot. Bovendien kwamen ze ook nog met pannenkoeken met chocolade rond…

Dinsdagvoormiddag was het werk hetzelfde. Alleen kwamen er in de tuin nu ook een viertal jongeren uit Gringy meewerken. Ze hadden vooral oog voor bosmaaiers. Hoe meer lawaai, hoe beter. En 't was niet altijd gras dat ze maaiden.

Als er tijdens het werk Vlaamse groepen, die kwamen kennismaken met de Cité, passeerden en we spraken hen aan in 't Nederlands waren ze echt verwonderd. Hoe zou je zelf zijn?

In de namiddag vertrokken we naar de kabellift van Pic du Jer. De afdaling deden we te voet. Het mooie van de natuur is eigenlijk onschatbaar. Onderweg hielden we halt bij een soort schaapstal. Daar hielden we onze dagelijkse bezinning a.d.h.v. het boek ‘gebeden voor elke dag' van Taizé. En weer samen op weg in die mooie natuur onder een stralende zon.

Marcel en Marga

Petra had er al drie weken vrijwilligerswerk opzitten als wij aankwamen. Ze werkte toen eerst bij de gidsen en had er Marcel en Marga leren kennen. Ze had er ondertussen een sterke band mee en ook op de groep werkte dit aanstekelijk. Het was eigenlijk een prachtig koppel. Christenen zonder veel woorden maar met echte daden. Alhoewel, toch ook wel met veel oprechte woorden… want tot in de nachtelijke uurtjes voerden we met hen echt diepgaande gesprekken… Lourdes had voor dit koppel een heel speciale betekenis. Verschillende belangrijke beslissingen uit hun leven hadden ze in Lourdes genomen. En ik vermoed dat het dit jaar niet anders was.

Ons bezinningsmoment in de ‘bergerie' samen met hen op hun laatste dag was diep en innig. Als je spreekt van zich verbonden voelen met elkaar en met God, dan gebeurde dit daar toch wel. Marcel en Marga, we zullen jullie nooit vergeten! En tot binnenkort eens…

Den Béout

Ze hadden ons vertelt dat we zeker eens den Béout moesten beklimmen en dat best bij zonsopgang. 's Morgens moesten we altijd werken. Dus wij deden dat bij zonsondergang.

In de late namiddag vertrokken we. Drie kwartierkes stappen riepen ze bij de start toe. We vonden het smalle weggetje tot aan de oude hoeve. Maar daar… tientallen wegels leidden naar de hoeve. Niet moeilijk de koeien kwamen daar drinken.

We zaten dus verkeerd. Hoe verder we stapten hoe steiler het werd. Wat nu??? Wij naar ‘den Spriet' roepen. Maar den dienen antwoordde niet meer. In de verte zagen we iets dat op een weg geleek. We hadden geen andere keus dan door de varens naar daar te stappen. In volle zon, af en toe eens rusten, een weg banen waar er geen was. Op zoek naar den weg.

Dat de Heer onze rots was – het thema in Lourdes – daar hebben we ons van alles en nog wat bij voorgesteld. Het bezinningsmoment op de top was van toepassing.

Den Spriet had ondertussen een andere ‘bewegwijzerde' weg naar beneden gevonden. Een mooie weg! En ja, de zonsondergang was onvergetelijk! Genietend van de mooie natuur kwamen we op 't gemak naar beneden. Den anderen Bruno kreeg daar op den top een telefoontje van zijnen pa. Enkele schapen zwaaiden ons toe en we stapten verder…

Plots WEG weg? Geen gele stippen meer… we stapten verder. De uren tikten verder. De schemer begon te vallen en wij zaten nog min of meer op den top van de Beout.

Den Luc is dan maar teruggekeerd en vond na een tijdje zoeken de juiste weg. De eerste 15 stappen zijn wat steil maar verder is 't wel te doen, zei hij.

De eerste 15 stappen waren steil en de volgende ook, en de volgende nog iets steiler…

't Werd donker in de verte hoorden we de gezangen van de lichtprocessie in het heiligdom. En de ene echte zaklamp werd boven gehaald. (bedankt, Hilde) 't Was stil, zeer stil. Gelukkig gaf Bruno zijnen GSM ook nog wat licht. We hielpen elkaar beetje bij beetjen. We zagen terug de gele stippen niet meer. Zaten we nog goed. 't Was toch wel vree steil. Op verschillende momenten werd gespannen de adem ingehouden. De steilste stukken daalden we op ons achterste af want de rosten waren gevaarlijk glad geworden en de ravijn was al altijd zeer diep.

Wat een opluchting als we plots op de brede weg kwamen. Zo'n dikke kaars ga ik morgen aan de grot laten branden, riep Micheline. Van teambilding gesproken… Een onvergetelijk moment!

We kunnen nog zoveel meer schrijven over onze twee weken in Lourdes en de Cité. We mogen trots zijn op ons zelf. We hebben hard gewerkt, jaja! Soms werkten we eigenlijk voltijds. Maar we hebben ook veel meegemaakt… Gavarnie, de multiculturele ontmoetingen in de Cité, te voet naar Batrés en onze uitwisseling onderweg, onze kruisweg met Johan, de internationale jongerenvieringen, de stille momenten aan de grot.

Tijdens deze viering waren ook een aantal mensen aanwezig die de start van Sion mogelijk maakten. Miet was één van deze mensen. Ze volgt ons op de voet omdat de manier waarop wij elkaar helpen om zijn land van liefde te ontdekken haar gelukkig maakt. We vroegen haar een indruk over haar kennismaking met onze viering neer te schrijven...

Als stille bewonderaar van Sion wou ik de tweede verjaardagskaars mee helpen uitblazen. Ik ging dus naar de Sionviering in de Heihoekkapel op zaterdag 14 februari. Het binnenkomen in de gezellig-verwarmde, sfeervolle kapel voelde wel even onwennig aan: van de meeste aanwezigen kon ik bijna grootouder zijn! Maar het vlot meegezongen, ritmische Alleluia met klarinetbegeleiding van één van de aanwezigen, deed de onwennigheid spoorslags verdwijnen. Er werd met overtuiging gebeden en gezongen. De lezingen, uit de zondagsliturgie genomen, werden afgewisseld met psalmen in hedendaagse hertaling zodat ze best te smaken waren. Twee daarvan werden op CD in het Engels door Rebecca St. James gezongen waarbij de Nederlandse vertaling op het blaadje kon worden gevolgd. Wat op mij misschien wel de grootste indruk heeft gemaakt is de geïmproviseerde voorbede waarbij verschillende aanwezigen prompt een persoonlijke intentie formuleerden. Het illustreerde op treffende wijze hun betrokkenheid bij de viering, hun openheid voor de noden in kerk en wereld. Ze overstegen een heel stuk het 'ikgericht' zijn van velen in de huidige tijd en ik, die mij bij de groep van de traditioneel (oudere) christenen reken, kan van hun durf en spontaniëteit leren.

Het was in de Heihoekkapel niet alleen voor de jonge aanwezigen maar ook voor mij een deugddoende, hartverwarmende viering. De aanwezigheid van Vicaris G. Poelman moet ook wel aanzien worden als een appreciatie van het bisdom voor de werking van Sion.

De verantwoordelijken voor en de medewerk(-st)ers aan de viering verdienen alle lof.

Nu, wie in Kerk en Leven de activiteiten van de Siongroep volgt, is wellicht niet zo verwonderd. Deze jonge christenen proberen hun gelovig zijn op een eigentijdse wijze te beleven. Dit zowel in hun manier van bidden als van naar de wereld kijken. Hun diaconale inzet reikt verder dan de Heihoekkapel. Zij brengen een beetje licht in het duistere bestaan van ouderen en zieken, bezoeken gevangenen en vreemdelingen. Zij gaan eens hun licht opsteken in een abdij of trekken op tocht met leeftijdsgenoten. Het is te bewonderen en een aanrader aan jonge mensen om eens de sfeer bij Sion te gaan opsnuiven. Wie weet trekt het jou ook wel aan!

Vandaag gingen we met Sion naar de gevangenis van Dendermonde, om er aalmoezenier Guido Van Hoye en zijn werk te leren kennen. Toen we uiteindelijk allemaal door de metaaldetector geraakt waren – wat toch een tijdje en enkele kledingstukken kostte – gingen we door het typische kille gevangenisgebouw een soort vergaderzaaltje binnen. Dat was op het balkon van de eerste verdieping, recht tegenover de centrale ‘balie' vanwaar de cipiers een uitzicht hebben op de drie lange en hoge gangen waarlangs zich de cellen bevinden.

We werden we door Guido en een gevangene ingeleid in het gevangenisleven. Een aantal zaken zijn mij bijgebleven uit het verhaal van Guido.

We bekeken een video waarop enkele jonge gevangenen vertelden over wat zij voelden bij de kunstwerken, haltes van een kruisweg, die in de kapel hingen. Die waren gemaakt door verschillende kunstenaars uit de buurt. Ik was verrast door de intelligentie en het gevoel in de antwoorden op de vragen van de interviewer.

Iemand op de film kon zijn gevoelens niet de baas … of liet ze althans de vrije loop!

Een ander vergeleek de ervaringen van de gevangene met wat Jezus moet meegemaakt hebben in de periode voor zijn kruisiging: hij onderging hetzelfde lot, hij werd verlaten en stond er quasi helemaal alleen voor. Het geloof betekent in elk geval een kracht voor verschillende van hen, om de kans te grijpen en opnieuw te beginnen.

Aan een jonge gedetineerde van 24 jaar, konden we vragen stellen, over zijn ervaringen, hoe hij zijn tijd doorbracht, zowat de praktische kanten van het gevangenisleven…

Dat hij het vervelend vond tijdens de wandeling enkel over drugs te moeten horen, terwijl hij een ‘clean' leven wil leiden sinds zijn opsluiting.

Wat hem dreef om hoopvol door te gaan, was ons snel duidelijk… prachtig gewoonweg.

Luc, Micheline, Bruno S. en Annelies namen deel aan de 26e etappe van 'pelgrimage van vertrouwen' georganiseerd door de gemeenschap van Taizé. Deze ging door in Hamburg, en was voor ons allen een fantastische ervaring! We namen ook Johan mee! Hier volgt een verslag:

Het warme onthaal van de multiculturele gemeenschap, de ingetogen viering in hun kerk zette de toon bij het begin van deze ontmoetingsdagen.

De plaatselijke priester vertelde ons dat hun gemeenschap om de 15 jaar bijna volledig wisselt. (migranten etc.)

’s Morgens om 7 uur kwamen we in Hamburg aan. Na een korte briefing werden we naar alle uithoeken van Hamburg uitgestuurd. Met onze Sion-bende belandden we in Altengamme. Een dorpje aan de rand van Hamburg ongeveer 35 km van de Messehallen. Je kunt het vergelijken alsof we in St-Jan-in-Eremo zouden gelogeerd zijn en telkens naar ’t centrum van Gent moesten. Via trein en bus konden we daar geraken.

In Altengamme logeerden ongeveer 100 jongeren uit Italië, Polen, Servië, Letland, België, Duitsland en Nederland.

In het begin waren we zeer verbaasd: in plaats van in een school te moeten slapen, kregen we een vakantiehuisje ter onzer beschikking! We merkten direct dat het goed zou lopen met het koppel (Gernot & Britt) van 35 jaar, met een schattig meisje (Carlotta) van 2,5 jaar! En zo liep het ook: als we iets niet konden uitleggen in het Duits, dan lukte het wel in het Engels! Zo konden we al vlug praten over de (vergezochte) verschillen tussen evangelisch-luthers (zij) en katholieken (wij). We beschouwden ons allemaal als christenen, en ik denk niet dat ik een verschil zou merken tussen zij en wij op het vlak van geloof… Ook over andere thema’s konden we zeer vlot praten! We waren er graag bij, en ook met de kleine hebben we veel plezier gehad! Een jong schattig meisje dat altijd welgezind leek, en altijd uit ws op lekkere koekjes of chocolade! Het was een prachtige ervaring in deze mensen iets van Gods liefde te mogen voelen! We blijven hen dankbaar voor alles en hopen dat zij ook eens langskomen naar België!

De eerste contacten verliepen aftastend. Onze beperkte kennis van het Duits vergemakkelijkte dit niet. Maar ’t lukte. Na een korte kennismaking mochten we aan tafel aanschuiven waar Anna ons hamburgers, aardappelen en snijboontjes voorschotelde. Dat smaakte.

’s avonds kwamen we bijeen in de Messehallen. Van alle kanten stroomden jongeren toe om aan te schuiven voor het avondeten. Ongelofelijk hoe snel zo’n 60 000 jongeren een warme maaltijd aangeboden werd.

Na het eten gingen we naar één van de gebedshallen voor de viering. De Taizé-songs klinken toch wel net iets anders dan in het koor van de kerk van Eeklo. Nu na een aantal dagen klinkt de sfeer en de liederen nog altijd door mijn hoofd.

Toen we dan ’s avonds terug in ons gastgezin aankwamen kraakte Herbert nog een fles. Dochter Magaret en haar man Andreas waren ondertussen thuis van hun werk. Ze woonden omwille van de bouw van hun huis tijdelijk bij hun ouders in. Andreas sprak zeer goed engels en zo liepen de gesprekken beter.

In de kerk van Altengamme was telkens eerst een Taizé-viering en nadien een gesprek in kleine groepjes met verschillende nationaliteiten. De uitwisselingen in zo’n praatgroepje, op de trein, in ’t station, bij de workshops of in de Messehallen getuigden toch wel iets moois. Over alle taal- en landsgrenzen of andere barrières heen leefde een soort verbondenheid met elkaar. We stonden open voor elkaar, begrepen elkaar en luisterden naar elkaar. We hadden op de trein geen schroom om elkaar aan te spreken en te vragen van welk land je kwam. Er was iets dat ons allemaal met elkaar bindt. Voor mij is dat één van de mooiste dingen van zo’n Taizé-ontmoeting.

Zij proberen het vertrouwen te winnen van vrouwen die op straat prostitueren, van drugsverslaafden e.d. Heel dikwijls zijn de schulden het gespreksonderwerp. Een vroegere drugverslaafde getuigde hiervan. Hij is nu vrijwilliger bij Jesus Center. Hij zoekt mensen op straat op en wandelt regelmatig door de gekende buurten. Het voornaamste is dat je goede oren en ogen hebt, zegt hij. Eerst moet er natuurlijk vertrouwen zijn. Als ik hen vertrouw en zij mij, dan kan ik tegen hen zeggen: Ik wil je bij de hand nemen en tonen hoe je van de drugs kan geraken.

Jesus Center doet nog heel wat andere dingen. We zijn samen door deze buurten gewandeld en zagen met eigen ogen waarover ze het hadden. Tegen een hoge bunker naast een speelpleintje maakten ze een klimmuur. Op het speelpleintje brengen ze speelgoed en zorgen voor de toch wel zeer kleine kinderen die in de zomer soms een hele dag achtergelaten worden. Ze proberen het in de zomermaanden wat levendiger te maken door het organiseren van optredentjes. Bemiddelen bij de jongeren die drugs spuiten om geen naalden achter te laten zodat de kleine kinderen daar niet mee in contact komen enz.

Kortom, de naam van Jesus Center waard. Zeker als je weet dat hij de bron is die ze willen uitdragen.

De andere dagen verliepen in dezelfde lijn. Alles vertellen is toch niet mogelijk. Je moet het zelf meemaken!

Het is in elk geval een onvergetelijke gebeurtenis en ik vermoed dat wij, alle vijf, er volgend jaar terug zullen bij zijn…

Sinterklaas en zwarte piet vervangen, het is geen alledaagse activitieit maar daarom was het ook geen mindere. Eerst verkleden in het Beukenhof dat al heel wat moeite vergde, schminken zonder spiegel en zonder dat de Sint zwart werd; dat was niet evident. Het is ons trouwens ook niet helemaal gelukt maar allé swat.
Eindelijk klaar werden we verwacht bij onze twee vluchtelingen-gezinnen in Eeklo. (kinderen die normaal gezien geen bezoekje van de sint gingen krijgen) We hadden nog niet aangebeld of de kinderen stonden al voor het raam te zwaaien want ze wisten natuurlijk dat de Sint op bezoek kwam. De kinderen konden hun ogen niet geloven met al het speelgoed en snoepgoed dat de Sint en zijn piet hadden meegebracht. Maar ook wij waren een beetje overdonderd door de gastvrijheid van beide gezinnen. Als slot van het bezoek op de foto met Sint en piet en klaar was de Sint om de volgende plek te bezoeken nl. het MPI Bernadette in Lovendegem.
Daar gingen we rond in verschillende leefgroepen. Hoewel het voor ons niet altijd even makkelijk was om contact te hebben met de mensen was het toch weer een verrijking. De bewoners zagen de Sint en direct verscheen een lach op hun gezicht, hoewel sommige in het begin verschoten en een beetje schrik hadden. De Sint komt nl. niet elke dag op bezoek.

Het enige wat sommigen zich afvroegen was "waar is het paard van de Sint?" en "waar is zijn staf". Je moet weten, ik had nl. geen staf en dat kon natuurlijk niet zijn. Maar ja het paard was moe van heel de nacht te werken en de staf was de Sint vergeten in de stal bij zijn paard.
Als slot van onze ronde zijn we nog twee zieke gaan bezoeken (Luc en Micheline).
Alhoewel we in het begin met een klein hartje vertrokken zijn, groeiden we in onze rol. Het is echt voor herhaling vatbaar, zeker als je een lach op
die kinderen en zelfs volwassenen hun gezicht kunt toveren, dan denk je bij jezelf. Hier doen we toch voor.

Bruno en Lieve

In 't asielcentrum leven ze soms volgens de Afrikaanse tijd m.a.w. we begonnen bijna een half uur later dan voorzien.

Een Iraans meisje heette ons in perfect Nederlands welkom. Maar dan verliep het eerst wat stroever. Twee Iraanse mannen probeerden - rot van de zenuwen - ons in gebrekkig engels iets duidelijk te maken over waar hun land ligt op de kaart en over hun cultuur. De vrouw van de ene man assisteerde van op de achtergrond. Ze had zich op dat punt al duidelijk geïntegreerd. Nadat deze uitleg a.d.h.v. een zelf getekende landkaart gebeurd was, kregen we een dansnummertje voorgeschoteld door de twee dochtertjes. Deze hadden duidelijk veel minder zenuwen dan de papa.

Je zag dat ze alles goed voorbereid hadden en na een tijdje kwamen ze goed op dreef.

Een Afrikaanse medebewoner van het asielcentrum had duidelijk moeite met de manier waarop er voor een jongen door de familie een partner gezocht werd. Een jongen zelf had eigenlijk niet veel keuze. Het waren zijn ouders die een geschikte partner zochten. Ze wenden zich dan tot het meisje dat ze verkozen en deze kon positief of negatief antwoorden. De Afrikaanse man had hier zijn bedenkingen bij en begreep niet waarom dit zo moest.

Voor de Iranesen was dat de doodgewoonste zaak. Ze vonden het zelfs geen slechte gewoonte. Waar ze duidelijk minder gelukkig om waren, was dat vrouwen in hun land gesluierd moesten lopen.

Lieve en Luc hebben zelfs een Iraans spel gespeeld. Toppunt was: ze wonnen nog ook. Al begrepen ze het spel na het spelen nog altijd niet. Ik snapte er ook eigenlijk niets van.

Als ze in het opvangcentrum onsnog voor zulke initiatieven uitnodigen, wil ik dit graag aanbevelen...

Taizé is iets onbeschrijfelijks… er leeft zoveel moois in de harten van de mensen die daar zijn, dat je bijna op handen gedragen wordt. Het is heel moeilijk om zoiets uit te proberen leggen. Vandaar dat dit verslag maar een flauw afkooksel is van wat Taizé echt is.

Toen ik toe kwam in Taizé dacht ik van: is this it?? Het ziet er echt niet als een gebedsoord uit. Je ziet een hoop volk rondlopen, je ziet een hoop tenten staan, en dan wat barakken die een kerk moeten voorstellen. Tot daar de eerste indruk van Taizé.

Want dan begin je aan het ‘uiterlijk’ te wennen en begin je meer oog te krijgen voor de ‘inhoud’.

Voor mij persoonlijk (en ook nog voor anderen die ik goed ken) was Taizé heel diepgaand en waardevol. Je wordt sterk geconfronteerd met jezelf en met Jezus. Maar in feite geraak je in een soort stroomversnelling van geloof. Je versterkt je band met God.

Bidden en elkaar liefhebben zijn daar zo’n normale zaak dat als je thuis komt je werkelijk raar opkijkt.

Er is ook een ‘source’ dit is een soort tuin met een bron in, het is er rustig zitten. Maar je kan wel eens last hebben van je buren.

Officieel wordt je dus in feite uitgenodigd naar 3 gebedsmomenten van elk ongeveer 1 uur. Dus dat is 3 uur gebed per dag. Hier in onze maatschappij is dit heel veel. Maar daar lijkt het zo enorm kort! Ik zat gemiddeld 6 uur per dag in de kerk. Meestal zelfs meer.

Ik genoot van de stilte. En je mag er zeker van zijn dat ik verre van de enige was! Soms las ik in de bijbel of kwam ik tot gebed. Zo'n ervaring is echt intens.

Als je toekomt in Taizé krijg je enkele richtlijnen samen met je groep. Waar je je tent best op zet en zo… Ik sliep met enkele vrienden op de ‘stille wei’ en het was daar ook relatief stil. Er stonden niet zo veel tenten, je had geen last van ‘nachtwakers’ (wat je op de andere plaatsen wel hebt! Daar wordt je vanaf 12 uur streng verzocht om te slapen en stil te zijn) En je was er dus ook redelijk vrij. Het was 1 van de warmste weken van augustus, dus wij hebben ons tent alleen gebruikt om onze bagage in te zetten. Voor de rest sliepen we altijd buiten. We liggen op een heuvel, en er zijn niet zo veel lampen. Je kan dus heel goed naar de heldere sterren kijken! Ook door die warmte was er waterschaarste, maar je krijgt zoveel gratis water als je wil. Uiteindelijk doe je altijd waar je zelf zin in hebt. Als je een dag naar Cluny wil of zo is er niemand die je tegen zal houden. Maar het is de moeite waard het gewone schema te volgen! Er trad een broeder in, hij legde zijn eeuwige geloften af, toen ik er was. Dat was indrukwekkend!

Het is ook zeer interessant om al die verschillende mensen van verschillende landen te ontmoeten! Taizé is werkelijk een prachtige plaats. De eenvoud siert hen! Ook het feit dat het een Oecumenische kerk is, maakt het concept veel mooier. Niets gebeurd volgens die vele ‘regeltjes’ die wij hier nog hebben in België. Alles is veel opener, veel vredevoller!

Veel meer ga ik niet vertellen over die mooie plaats, je moet er immers zelf eens naar toe gaan vooraleer je weet wat het werkelijk is. Misschien zul je dan ook, net als ik, zo vlug mogelijk terug willen keren!

hierbij enkele gebeurtenissen, impressies die bij mij zijn blijven hangen en die spontaan opborrelen:

de gastvrijheid die we in iedere abdij mochten ervaren en dan in het bijzonder de abt die om 6.30 uur 's morgens op uitkijk staat om te zien of we nog niet in aantocht zijn na onze ochtendtrip.
de openheid waarmee de broeders vertelden alsook het luisteren naar elkaar lieten een sterke indruk achter.
alles staat in het teken van de gemeenschap. Je voelt dit ook aan in hun omgang.
het stilzwijgen aan tafel bij de maaltijden in de abdij van Affligem.
dat er in onze groep toch zangtalent zit, en we dit hier mochten ontdekken.
het noord-zuidspel dat ons op een eenvoudige manier ons toch even deed stilstaan bij de Derde Wereld-problematiek.
het zendingsmoment rond onze "pelgrimskaars" waarbij de abt twee kernwoorden meegaf met name eenvoud en tevredenheid.
de verschillende gebedsmomenten en stiltemomenten waarin we even tijd konden vrijmaken voor onszelf.
de BBQ die ons op een spontane, ontspannen manier nog eens de kans gaf om onze ervaringen op deze trektocht te delen met de broeders uit de bezochte abdijen.
de laatavondgesprekken op onze verblijfplaats met een stukje kaas en een abdijbiertje die soms tot een serieus en diepzinnig gesprek konden leiden.
de medetochtgenoten want zonder hen zou het toch anders zijn geweest.

Wat me heel erg opviel, was de gastvrijheid, de vriendelijkheid en de openheid van de broeders, met wie we contact hadden.

Tijdens de abdijentrektocht heb ik veel geleerd, over het leven in abdijen, over geloof, over mijn tochtgenoten.

Wat me zeker zal bijblijven is dat je in abdijen rust kunt vinden, als je daar nood aan hebt.

Wat me ook is bijgebleven, is de kracht die ik op de tocht gevonden en ervaren heb.

De tocht heeft bij mij ook bepaalde denkbeelden die ik had over abdijen, weggenomen en vervangen door de realiteit, door hoe het er werkelijk is.

Na de tocht voelde ik me een volledig ander mens die er weer tegenaan kan gaan in het dagelijkse leven.

Hello,

Ik was samen met KLJ aanwezig op het Spel Zonder Grenzen op opendeurdag in 't opvangcentrum van Eeklo. 'k vond vree wijs, toffe mensen en daarna t'verhale die Luc ons verteld heeft enzo over de vluchtelingen, wat ze meemaakten, kverschoot toch... dan krijgde wel respect voor die mensen! Ni da ik da ervoor ni had maar ge krijgt meer begrip voor hen. We hebben met die kleine kindjes gespeeld, da is ni van 'da doe mij nix' das echt tof om ze bezig te zien en heel den dag lachende gezichtjes te zien

hehe

alleszinds luc merci damme mochten komen e

greetzzz stekkie (alias stijn van klj waarschoot)

EEN WEEKEND KATIMAVIC MET DE ARK-GEMEENSCHAP
Het woord Katimavic komt uit de Eskimotaal en betekent letterlijk 'plaats van ontmoeting'.

Met vele vragen vertrokken we naar dat weekend georganiseerd door de Arkgemeenschappen van Moerkerke, Boechout en Gouda (NL). Wat zal het worden? Wie zullen we er ontmoeten? Wat zijn 'Ark-gemeenschappen'?
De eerste vraag werd al vlug beantwoord. Het zijn gemeenschappen, oorspronkelijk opgericht door Jean Vanier in Frankrijk, die er zijn voor gehandicapte mensen. Mensen zoals u en ik kiezen er voor om met anders-valide mensen samen te wonen. Het opvallendste is dat dit vooral jonge mensen zijn. (jong = tussen 20 en 35 jaar)
Het voorbije weekend is dan ook een ontmoeting geworden tussen jongeren (18-35 jaar) en gehandicapten. Het centrale thema was: 'LAAT JE ZIEN'. Daarmee bedoelde men: toon jezelf zoals je bent, wees jezelf.
En doordat de mensen elkaar aanvaardden zoals ze zijn, werd het een hechte groep waarin iedereen welkom was. We waren met zo'n 120 en er heerste dan ook een goede, aangename, warme sfeer. We zongen liedjes begeleid door muzikanten die elkaar vooraf nog nooit ontmoet hadden. Af en toe beelden we zo'n lied ook uit met gebaren. Dat klinkt misschien raar en soft als je er niet bij was en toch… De mentaal gehandicapten onder ons waren hierin echt de onbegrensde voortrekkers. Zo'n 'Sing-in' bracht telkens het enthousiasme naar boven.
Natuurlijk kwam ook Jean Vanier zelf verschillende keren aan het woord. Hij vertelde telkens stukjes van zijn leven en van de mensen die hij had leren kennen. Daaraan koppelde hij heel dikwijls de bijbelverhalen die dan levensecht klonken. Jean Vanier is een eenvoudige diepgelovige man die ons tot in het diepste van ons hart kon raken...
Er waren bezinningsmomenten zoals een Thomasviering. In workshops konden we kiezen tussen o.a. percussie, getuigenissen van mensen die er voor kiezen om in de Ark te gaan leven, bibliodrama, bloemstukjes maken, levensverhalen en de bijbel, schilderkunst en religie...
Ook werd er nu en dan uitgewisseld in kleine groepjes van 8 tot 10 personen. We spraken met elkaar over wat we ervaren hadden bij de verhalen van Jean Vanier en over wat je over het weekend zou bijblijven. In deze groepjes deden de mentaal gehandicapten ook hun bijdrage. En opnieuw gaven zij de meerwaarde.
Soms voerden ze toneelstukjes op. Deze vormden een verhaal over het vinden van jezelf. Tijdens het uitvoeren van de toneelstukjes werd er weinig gesproken. Alles werd uitgebeeld, waardoor de inhoud voor iedereen begrijpbaar was.
Op het einde gingen we naar huis met een goed, warm gevoel in ons hart en een glimlach op ons gezicht.
Spijtig dat zo'n weekend maar om de 5 jaar georganiseerd wordt. Ik kom zeker terug…
Fabienne

OP BEZOEK IN DE WAAI
Op 11 januari werden we op een zeer gastvrije manier ontvangen door Johan en Patrick.
In de Zuidmoerstraat worden de jongens volgens leeftijd in twee leefgroepen ingedeeld: 12-16 en 16-18 jaar. Verschillende jongens hebben, als ze in De Waai aankomen, geen vaste structuur meer in hun leven. En daar proberen ze duidelijkheid in te brengen. Duidelijkheid in bijv. het uur van opstaan maar ook in regels en afspraken. Anderzijds dragen ze de jongens een zeer warm hart toe. In de voetsporen van Don Bosco willen ze er een thuis creëren en hier draagt elk personeelslid zijn of haar steentje toe bij. Een belangrijk accent is het gezinsgericht werken. De Waai poogt de verbondenheid van de jongere met zijn ouder(s) te verbeteren of te herstellen.
Elke jongen wordt samen met het gezin opgevolgd door drie vaste begeleiders: een opvoeder als individueel begeleider, een maatschappelijk werker en een psycholoog of pedagoog.
De individueel begeleider heeft speciaal oog voor het gedrag en de pedagogische relatie van de jongere binnen de leefgroep. De maatschappelijk werk(st)er verzorgt de contacten en begeleiding van de gezinsleden, vooral met de ouders. De psycholoog of orthopedagoog gaat in een aantal individuele gesprekken met de jongere stilstaan bij de probleembeleving van de jongere en tracht zicht te krijgen op zijn persoonlijkheidsontwikkeling
Een ander belangrijk accent is de 'succeservaring' die ze aan elke jongen willen meegeven. Zo organiseren ze tweemaandelijks trektochten waarin een grote uitdaging steekt. De voorbereiding en de tocht liggen grotendeels in handen van de groep. Ze moeten hoe dan ook rekening houden met elkaar. Uiteindelijk moet de groep samen aankomen. Elke jongen moet slagen. In een video konden we zien hoe ze na de zware inzet een enorme voldoening hebben 'geslaagd' te zijn. De jongens zien het ook als een persoonlijke prestatie. Wat het ook is.
In de leefruimte hingen nog een aantal affiches van de voorbije actie van Welzijnszorg. Alleen hadden ze de slogan wat aangepast. 'Een leven lang leren… GRIJP JE KANS!'. En dat willen ze de jongens ook meegeven in die paar maanden opvang!
• top

SPEL ZONDER GRENZEN IN HET ASIELCENTRUM

Met Sion organiseerden we op onze vastendag een 'Spel Zonder Grenzen' voor het OPVANGCENTRUM in Eeklo. Hieronder lees je enkele regels uit de getuigenissen die 's avond in de kapel gedurende een stil uur neergeschreven werden…

Stap voor stap?! Al stappende elkaar leren kennen. Niets bijzonders zou je kunnen denken, en toch... Ons stapgroepje dat samengesteld was uit totaal verschillende mensen komende uit 4 provincies deed meer dan zómaar elkaar leren kennen. Zo diepgaand spreken over je eigen leven, over je teleurstellingen, over wat mensen elkaar soms kunnen aandoen, over het ervaren van iets of iemand die groter is dan jezelf maar ook over je twijfels, over wie hij niet is voor jou... ik sta van mezelf en de anderen versteld.

Als je er niet bij was, kan je misschien denken; dat is niets voor mij! 'k zou het in jouw plaats ook gedacht hebben als ik zoiets zou lezen. En toch ben ik blij dat ik het mocht meemaken. Er waren getuigenissen in ons groepje die ik nooit zal vergeten. Ja, ik ben nog meer overtuigd dat God met ons meegaat. Ook al kan ik dit niet altijd verwoorden. Op de weg van Nijvel naar Halle kon en mocht ik dit wel doen...

STAP VOOR STAP 2003

Met zo'n 300 jongeren uit gans Vlaanderen kwamen we zaterdagmorgen toe te Munkzwalm om twee dagen op te trekken met vrienden en mensen die vrienden zijn geworden. Na een korte startviering waarin het thema 'gezonden om te dienen' werd toegelicht vertrokken we allen naar een weide waar we volgens leeftijd werden ingedeeld, nl. 16 tot 21, 20 tot 24, +24. Aan elk stapgroepje werd een meter of peter toegewezen en zo begonnen we onder een stralende zon aan een 16 km lange tocht. Tijdens deze tocht konden we niet alleen genieten van de prachtige natuur maar ook van elkaars aanwezigheid, van uitwisselingen rond het thema dienstbaarheid en van stiltemomenten. Tegen half zes werden alle stapgroepjes verwacht in het Sint- Bernarduscollege te Oudenaarde waar we ons wat konden opfrissen en waar sommigen hun pijnlijke voeten konden laten verzorgen. Na de lekkere frietjes vertrokken we in grote groep naar de kerk van Pamele voor een verzoeningsviering. Tenslotte werd deze welgeslaagde dag afgesloten met een praatcafé waar het folkgroepje Kléan een schitterend optreden gaf en velen overtuigde om ondanks de pijnlijke voeten of stijve spieren te dansen op deze muziek.
Na een korte nacht werden we de volgende dag in Brussel verwacht om samen met zo'n 400 Franstalige, enkele Duitstalige landgenoten en zelfs een groep Spaanssprekenden deel te nemen aan een evocatie rond diaconie. Hierop aansluitend werd er tijd gemaakt om in kleine meertalige groepjes via workshops verder te werken rond dit thema. Na het middagmaal werden we terug verwacht in de Magdalenazaal voor de palmwijding om vervolgens in processie, opnieuw onder een stralende zon, door de binnenstad naar de St.-Michiels en St.- Goedelekathedraal te gaan waar de palmviering plaatsvond.
Tijdens dit weekend konden wij als jonge christenen nieuwe mensen ontmoeten waarmee we twee dagen lang konden genieten van toffe ontmoetingen, van prachtig weer en een mooie natuur, van stilte en gebed, van zang en muziek en vooral van heel wat warmte en gezelligheid.
Kortom, een weekend dat zeker voor herhaling vatbaar is en een echte aanrader voor iedereen die andere jonge christenen op een ongedwongen spontane manier wil ontmoeten!
Annelies, 24 jaar.
• top

Iedereen maakt in zijn leven soms dingen mee waarvan je zegt: ‘Dat is ‘t'! Je kan die ervaring moeilijk aan anderen vertellen want je denkt dat ze jou dan niet zullen begrijpen. Afgelopen zaterdag, als we ‘te voet naar Oostakker', gingen was voor mij zo'n moment.

Ik had die dag eigenlijk niet veel zo zin om mee te gaan. De dag voordien had het zoveel geregend en 't zag er ook nu zo regenachtig uit. 't Begon dan nog te druppelen toen we elkaar stonden op te wachten om te vertrekken…

Maar van zodra we aan het stappen waren keerde dat gevoel. Het regende niet meer, de geur van het bos, de sfeer en verbondenheid van de groep... Je kan dit moeilijk beschrijven. En dit gevoel mocht ik heel de tocht ervaren.

Toen we langs enkele kerkwegels stappen mochten we ook verschillende nieuwsgierige toeschouwers ontmoeten (zie foto). Misschien dachten ze wel: ‘Welke gezonde jonge kerel doet nu zo iets in deze tijd?' Maar wij wisten wel beter!

Een jonge knaap van een jaar 10 riep een eindje verder: ‘Zijn jullie op bedevaart?' Een vraag waaraan we ons niet verwachtten. En ja, dat waren we.

We waren samen op weg. Totaal verschillend zoals we zijn en toch ‘samen' op weg. Ergens in het diepste putteke van ons hart is er iets of beter nog ‘iemand' die ons samen op weg zendt. Misschien ging hij wel met ons mee. Ik denk het.

Dat zelfde gevoel heeft mij niet meer losgelaten. Ook bij de bezinning in Oostakker niet.

AMAAI! MIJN VOETEN… TE VOET NAAR OOSTAKKER 2003
Op 10 mei vertrokken we om 17.30 uur met Sion te voet naar Oostakker. We verzamelden op de parking aan 't Beukenhof en stapten langsheen de spoorweg door de velden eerst richting Waarschoot. Daar sloot Sofie, een studente sprekende pers, aan bij de groep. Ze maakte als scriptie een reportage over bedevaarten en wilde eens een bedevaart 'echt te voet' meemaken. Ze is afkomstig van Roeselare en belandde via een heel wat omwegen bij onze groep. Onderweg werden de meesten van ons geïnterviewd. Ik moet zeggen dat ik in het begin in m'n binnenste dacht: 't is te hopen dat ze niet bij mij komt'. Maar achteraf gaf haar aanwezigheid een speciale toon aan onze tocht. Ik ben blij dat ik heb mogen bijdragen tot haar thesis. Ze vroeg onder andere waarom we mee gingen op 'bedevaart'. Tja, wat antwoord je daar nu op? Dat woord 'bedevaart' klinkt al zo zwaar. Ik zou dat nooit doen moest ik nog niet naar Sion geweest zijn. En eigenlijk is het gewoon samen op tocht gaan met mensen die je als vrienden en vriendinnen moogt beschouwen. Iedereen vertelt over van alles en nog wat. Je leert elkaar steeds beter kennen en dat maakt dat alles spontaan loopt. Doordat Sofie ons er vragen over stelde spraken we ook onderling over wat we geloven. Ik denk wel dat ze tevreden was dat we zo openlijk vertelden. Ze had dit vooraf niet direct verwacht. Ze ging trouwens zelf ook al jaren niet meer naar de kerk. En toch beviel de hele tocht en bezinning haar, zei ze op het einde.
Toen we in Oostakker aankwamen was het al donker geworden. We deden onze fakkels branden en nadat we van Luc iets vernamen over de geschiedenis van deze plaats begonnen we met een bezinning. We stonden stil bij mooie gebeurtenissen, droevige en ook onverklaarbare in het leven. Het ging over het leven van een eenvoudige vrouw en dat van haar beter gekende zoon maar eigenlijk ging het nog meer over ons eigen leven. Allemaal maken we toffe dingen mee. Gelukkig maar! Maar wie we ook zijn vroeg of laat worden we geconfronteerd met tegenslag, angst, lijden en dood. Als we dat nu willen of niet. Ook gebeuren er dingen in ons leven waar niemand een wetenschappelijke verklaring voor heeft. Het raakte mij.
Nadien maakten we het stil voor de grot. Het was toen pikdonker en we hadden enkel het licht van onze fakkels en dat aan de grot. Ik werd er stil en rustig van…
Ondanks mijn pijnlijke voeten, ben ik content dat ik mee geweest ben. Het was totaal iets anders dan wat we in het verleden met Sion deden. Samen op weg gaan, het is een echte aanrader. Ik kijk al uit naar onze komende abdijentocht!
een tochtgenoot
• top

VERKLEED ALS CLOWN NAAR EEN WOON- EN ZORGCENTRUM

Op 12 oktober 2002 gingen we verkleed als clown op bezoek bij een aantal mensen van het Woon- en Zorgcentrum St-Elisabeth. Van zodra we aan de receptie toekwamen ervaarden we dat we meer dan verwacht waren.
Zowel in de gangen als op de kamers werden we met blinkende ogen en vriendelijke blikken onthaald. Het werd zowel voor ons als voor de bewoners een onvergetelijke namiddag. Velen klampten ons vast of boden ons een snoepje aan om toch eens op hun kamer te komen.
Op 21 december gingen we terug op bezoek. Dit keer zonder clownpak. De mensen kregen dan een foto van ons vorige bezoek. We gaven deze persoonlijk af.
Koen Van Lancker, pastoraal werker, schrijft ons dat het de bewoners enorm deugd deed, dat ze op die manier eens iets anders mochten beleven dan de dagdagelijkse dingen. De dagelijkse sleur werd doorbroken.
En wat is er meer waard dan iemand gelukkig maken. Is het niet zijn droom dat we samen bouwen aan een land van liefde en geluk?
• top

Op onze vastendag trokken we er twee meisjes van onze groep naar een rusthuis van Zusters van Liefde. Ze hadden daar in het kader van Broederlijk Delen en onze kennismaking met andere culturen een gesprek met 2 voormalige missiezusters…

Bij ons bezoek aan de missiezusters vond ik het heel aangrijpend én hoopgevend dat deze zusters die hun ganse leven zich ingezet hebben voor verdrukten, armen, blinden, … vandaag de dag op hoogbejaarde leeftijd nog enorm veel dankbaarheid en geloofsovertuiging uitstralen.
Dat zij na alle miserie die ze gezien en meegemaakt hebben niet verbitterd zijn maar juist enorm dankbaar zijn.
Dat ze deze dankbaarheid en levenskracht die zij ervaren door hun geloof in God en in het goede.
Dat zij in Congo missiewerk hebben opgestart dat vandaag verder gezet wordt door 'hun kinderen' zoals zij ze noemen. Ze zijn daar terecht trots en blij om.
Toen ze vertelden hoe moeilijk en zwaar het was toen ze van de congregatie moesten terugkeren naar België, hoe ze hun hart aan Afrika verloren hadden, zagen we heimwee in hun ogen.
Ook nu hebben ze nog steeds een realistische kijk op de problematiek die zich op dit moment in Congo afspeelt. Ze volgen alles en leven mee. Meer dan ¾ van hun leven heeft zich trouwens daar afgespeeld.

Deze zusters bleven niet aan de zijlijn staan en klaagden niet over hoe slecht het wel in de wereld ging (en gaat), maar ze deden er zelf iets aan, waardoor ze niet alleen anderen gelukkig maakten maar ook zelf geluk mochten ervaren.
Ze zeggen dat ze onmiddellijk opnieuw alles zouden over doen, moest dat kunnen…
Ik vond het een verrijkend gesprek.
• top

Pelgrim 2007	Sion-dagen abdij Tongerlo 2007
Sion-dagen abdij Tongerlo 2006	Vastendag maart 2007
Broeder Alois (Taizé) Middelburg NL	Abdijentrektocht 2006
Katimavic 2006	Vastendag 2006
Bezoek palliatieve dienst 2005	Taizéontmoeting in Milaan 2005
Sion-dagen abdij Tongerlo 2005	WJD KEULEN 2005
Stap voor Stap 2005 (Sion)	Impulsavond Keulen
Sion-dagen abdij Tongerlo 2004	Vastendag 2005
Twee jaar Sion	vrijwilligerswerk Cité St-Pierre '04
Taizéontmoeting Hamburg 2004	Bezoek aan de gevangenis 2004
Abdijentrektocht 2003	In dienst van Sint en piet
Een week naar Taizé	Info-avond Iran in 't opvangcentrum
KATIMAVIC weekend	Open deur opvangcentrum
Bezoek centrum bijzondere jeugdzorg	Stap voor stap
Spel Zonder Grenzen opvangcentrum	Te voet naar Oostakker
Op bezoek bij twee missiezusters	Bezoek Woon- en Zorgcentrum