.
.
GETUIGENIS KEULEN 2005
Wereldjongerendagen 11 tot 21-08-05
Drongen - Scherpenheuvel – Keulen
Een onvergetelijke ontmoeting.
Donderdag 11/8 werd ik samen met alle deelnemers uit het bisdom Gent die deelnamen aan de WJD aan de abdij te Drongen verwacht waar we ons samen met een 80-tal Canadezen, enkele Mexicanen, Brazilianen en enkele mensen uit Afrika zouden voorbereiden op de WJD te Keulen.
Bij onze aankomst werden we allen in groepjes verdeeld. Ik zat in het groepje met de Brazilianen. Niettegenstaande de nodige communicatieproblemen, ze spraken enkel Portugees, zat de sfeer er al snel in. Gelukkig had de organisatie ervoor gezorgd dat Sara een meisje dat 6 maanden in Brazilië vrijwilligerswerk had gedaan ook in mijn groepje zat zodat zij kon vertalen.Maar al gauw bleek dat ook ik me met mijn Spaans kon behelpen. Gedurende 3 dagen bezochten we allerlei toeristische plaatsen in België. Natuurlijk werden alle uitstappen gekaderd in een thema, zo was er bv. een dag in het teken van de vrede waarbij we naar de Westhoek gingen, een dag over geloven in de stad waarbij we naar Brussel gingen enz.
Op 15 augustus lieten we ons doorregende tentenkamp achter en vertrokken we richting Scherpenheuvel waar we de andere deelnemers uit Vlaanderen gingen ontmoeten. Na de eucharistieviering voorgegaan door kardinaal Danneels was het tijd voor een heus Belgisch feest met frieten!! De volgende morgen moesten we vlug afscheid nemen van alle deelnemers die enkel aan het voorprogramma deelnamen en van onze Canadese vrienden die richting Düsseldorf moesten en jammer genoeg niet met ons naar Keulen meekonden. Het was namelijk zo dat Keulen als stad te klein was om zoveel jongeren op te vangen waardoor de WJD ook in Bonn en Düsseldorf doorgingen. Na een busrit van een 3-tal uren kwamen we aan in de Albertus Magnus parochie van Keulen waar er voor alle deelnemers van de Vlaamse delegatie een gastgezin voorzien was. Ook ik maakte kennis met mijn gastgezin waar ik de komende week zou verblijven. Het was een jong gezin met 2 kleine kindjes, Julia onze gastmoeder zorgde goed voor ons, maar uiteindelijk waren we enkel bij hen om te overnachten en te ontbijten want onze dagen waren van 's morgens tot 's avonds gevuld. Het begon met de officiële openingsviering in een voetbalstadium, een bezoek aan de Dom samen met honderdduizenden jongeren van over de ganse wereld. Voor de Vlaamse deelnemers werd er in de voormiddag catechese voorzien door kardinaal Danneels en bisschop Hoogmartens dit werd steeds gevolgd door een verrijkende en interessante verwerking in kleine groepjes. Ondertussen vlogen de dagen voorbij en verzamelden alle jongeren die tijdens de voorbije dagen aangekomen waren in Keulen, Bonn en Düsseldorf zich om met honderden bussen richting Marienfeld te gaan waar het slotweekend zou plaatsvinden. Ook ik werd met mijn groep op 10 km van Marienfeld afgezet om deze laatste kms als een pelgrimstocht te voet af te leggen. Vanuit alle windrichtingen en zijwegen kwamen 1 miljoen jongeren samen op Marienfeld, waar we ‘s avonds de avondwake meemaakten. Rond 20 uur was het zover. De paus werd met zijn pausmobiel door een enorme massa enthousiaste jonge gelovigen naar voren gebracht. Via grote schermen probeerde ik mee te volgen van wat er zich afspeelde. Na de avondwake probeerde ik samen met mijn Braziliaanse vrienden iets meer naar voor te gaan om toch eens een glimp van de paus op te vangen, maar er was geen doorkomen aan. We besloten dan maar na een uurtje aanschuiven bij de toiletten onze slaapzak op te zoeken. Na een koude en vooral korte nacht ontwaakte ik samen met 1 miljoen jongeren via het lied ‘Emanuel' van de WJD te Rome. Een heel bijzonder moment.
Om 10 uur begon dan de grote slotviering. Zoals de avond ervoor was het opnieuw heel moeilijk om iets te kunnen volgen van de viering. En aangezien mijn Braziliaanse vrienden er helemaal niets van verstonden begonnen we dan maar met onze eigen uitwisseling. Steeds opnieuw vroegen ze zich af hoe het mogelijk is dat er zoweinig jongeren in België naar de kerk gaan, ‘misschien moeten jullie zoals bij ons een echt feest maken van de eucharistievieringen, bij jullie blijft iedereen op hun stoel zitten tijdens de mis, niemand zegt iets en er wordt niet een keer gedanst'. Ondertussen verlieten reeds duizenden jongeren Marienfeld. Wij wachtten nog op de zegen van de Paus en hoorden hoe hij ons uitnodigde om in 2008 naar Sydney te gaan. Daarna vertrokken ook wij naar onze bus.
Het moeilijkste kwam nog, afscheid nemen van mijn Braziliaanse vrienden. Twaalf dagen hadden we dag en nacht met elkaar opgetrokken en in Gent gingen onze wegen scheiden. Ieder van ons ging naar huis met een rugzak gevuld met vuile was maar ook met vele onvergetelijke, toffe, amusante en spirituele herinneringen. Het is heel goed geweest werd er gezegd anders zou het afscheid niet zo moeilijk zijn. Ik kon dit enkel maar beamen. “Kom ons zo vlug mogelijk opzoeken in Brazilië dan zullen wij jou eens tonen hoe wij leven en ons geloof beleven”. “Obrigada Suely, Ilma, Telma en Carlos, nos vemos en Bahia “roep ik nog. Bedankt voor deze onvergetelijke dagen en ontmoeting!
Annelies Vandenbulcke
FOTO'S